HighStreetJudges

Black is the new Black

2012-01-27T20:37:00.151+01:00

Jeśli czytacie plotkarskie portale lub gazety, to na pewno zauważycie, że redaktorzy, gdy chcą pochlebić jakiejś aktorce, to określają ją mianem polskiej Angeliny Jolie. Na pudełku od butów widnieje napis "pantofle włoskie", a na sklepie z tanią odzieżą - "Zachodnia".
Porównujemy zawsze do najlepszego, do ideału, co ma zapewne dodać wartości (ceny), lepiej brzmieć, czy może po prostu leczyć nasze kompleksy?
Ile razy słyszymy oklepaną już formułkę: "... is the new black". W jednym sezonie - szary to nowy czarny, w następnym - fiolet ma być nową czernią, powtarzane jak mantra traci jakikolwiek sens
A przecież porównujemy do koloru, który jest ikoną samą w sobie. Czarny stał się dzięki Coco Chanel symbolem elegancji, wykwintności i wskazywał na wysoki status noszącego go na sobie. A dziś częściej słychać kpiące: "W żałobie jesteś, że na czarno się ubrałaś?!" (nawiasem mówiąc, dosyć ryzykowne i nietaktowne pytanie) niż uznanie czy zachwyt.
Czarny jest uniwersalny i wdzięczny w łączeniu go z innymi barwami, w końcu pasuje do wszystkiego. I na pewno łatwo dodaje szyku najbardziej zwykłym i banalnym ubraniom.
Mody i tendencje na kolory sezonowe jak sama nazwa wskazuje szybko przemijają, stąd może określenia, że na przykład na wiosnę to pomarańczowy stanie się nowym czarnym. Tak naprawdę nie da się zastąpić w żaden sposób tego niezmiennie panującego króla.
Kolejną jego zaletą i częstą wymówką "smętnej" garderoby kobiet w programach-metamorfozach, jest fakt, że wyszczupla i ujednolica sylwetkę. Rzeczywiście, osoba ubrana od stóp do głów w czerni wydaje się optycznie trochę drobniejsza i smuklejsza. Ciekawe jest też to, że czarny sam w sobie jest pełen przeciwności. Z jednej strony powłóczysta czarna suknia przywodzi na myśl mroczne klimaty i oczywiście pogrzeby, a z drugiej wystawne bale i gwiazdy na czerwonym dywanie.
Poza tym idzie za nim fama koloru niedbałych intelektualistów nie przejmujących się swoim stylem, jak i wielkich fashionistek. To kolor wyjątkowo demokratyczny, co poniekąd zawdzięcza małej czarnej. Kreacji na każdą kieszeń i wiek, dzięki mnogościom fasonów i materiałów, zarówno tanich jak i drogich, z których mogą być uszyte.
Dziwne, że tak wiele ludzi boi się tego koloru. Total black look nie czyni nikogo smętnym, ponurym czy sztywnym. To pewnie wzięło się z opinii, że czerń jest "bezpiecznym" kolorem, dla osób niechcących podejmować ryzyka i wyróżniać się w tłumie. Mówi się, że polskie ulice na jesień i zimę robią się szare i smutne, a ludzie u nas ubierają się nieciekawie, a przecież to nie kwestia koloru, a raczej pomysłów, ubrań, zestawień, które mogą wydawać się nudne, czy pospolite.

Skończmy z tym stereotypem. Nie poprzez ubieranie się na wesoło, tęczowo i zabawnie, a dzięki tworzeniu idealnych zestawów z czernią w roli głównej. I to nie tylko na wielkie wyjścia.

Audrey Hepburn in "Charade"

stokholmstreetstyle

polyvore

"the new black" pencils

Vogue Italia 1994

Daria series

Oba zdjęcia z wystawy "BLACK. Masters of Black in Fashion & Costume"

Lanvin FW 2011/12

P.S. Jeżeli kompletnie się nie zgadzacie z tym, co czytacie, weźcie poprawkę na to, że sama siedzę ubrana w czarną spódnicę, rajstopy, sweter... i klikam w klawiaturę na czarno pomalowanymi paznokciami.

Preview

2012-01-27T18:46:00.001+01:00

Oto pare zdjęć z sesji, którą dzisiaj robiłem z Olą Janiec, redaktorką naczelną portalu Looksfery.com. Zjęcia robił Maciej Nowak, modelką była Justyna Faszcza. Sesja pojawi się na Looksferach za tydzień.
J.

Follow my blog with Bloglovin

COUTURE

2012-01-25T20:19:00.009+01:00

Żeby móc nazwać swoja kolekcję Haute Couture, trzeba spełnić bardzo wiele rygorystycznych wymagań i zostać przyjętym do Chambre Syndicale de la Haute Couture. Do tej prestiżowej grupy należą bardzo nieliczni, najnowszym członkiem jest Giambattista Valli, przyjęty zaledwie rok temu. Niestety nie wszyscy decydują się na pokazywanie swoich kolekcji szerszej publiczności, czy udostępnianie zdjęć (Azzedine Alaia jest jednym z nich, przez co nam, śmiertelnikom, nie dane jest oglądnie geniuszu Tunezyjczyka).
Hasło "Couture is dead" było głoszone niezliczoną ilość razy, mimo to, tygodnie mody Couture nadal odbywają się dwa razy do roku w Paryżu. Temu, że ta sztuka jeszcze nie zanikneła, możemy podziękować między innymi bogatym mieszkankom Rosji i zatoki Perskiej, to one są głównymi klientkami projektantów "Wysokiej Mody". Innym powodem dla, którego wiele domów mody utrzymuje swoje kolekcje Couture jest promocja, którą zyskują, kiedy te niepowtarzalne kreacje są fotografowane, czy to na sesji, czy na gwieździe na czerwonym dywanie. Jednak Couture to przede wszystkim popis talentu projektanta, okazja do niczym nieograniczonego wyrażania fantazji i kreatywności.

Mija już prawie rok odkąd John Galliano został zwolniony ze swojej posady u Christiana Diora w skandalicznych okolicznościach. Od tego czasu, Dior nie ma oficjalnego dyrektora kreatywnego, funkcje tą pełni tymczasowo prawa ręka Galliano, Bill Gaytten. Niestety słabo sobie radzi. Zarówno w tej jak i w poprzednich jego kolekcjach, czegoś brakuje. Kolekcję określił jako Xray klasycznych sylwetek Diora. Swoją „wizję” potraktował bardzo dosłownie, pokazując kreacje, będące niemalże dokładnymi kopiami projektów Diora z lat pięćdziesiątych, tyle, że wykonanych z innych materiałów, często transparentnych. Mało to wszystko oryginalne, eleganckim sukniom projektu Gaytten'a brakuje charakteru. Miejmy nadzieje, że Dior już niedługo wybierze następcę, który poprowadzi ten wielki dom mody w nowym kierunku i zaoferują nam coś ciekawszego, niż to…

Projektant, który zdecyduje się przejąć posadę dyrektora kreatywnego Diora, może brać przykład z Riccardo Tisci’ego, z Givenchy. Wzorem dla niego może być sposób w jaki Tisci przekształcił konserwatywny dom mody, założony przez wielkiego Hubert’a de Givenchy, w nowoczesną, awangardową markę, uwielbianą przez wszystkich (Tisci'ego chwali nawet wyjątkowo krytyczna Cathy Horyn z NYtimes’a). W skład jego kolekcji, wchodzi zaledwie 10 kreacji, jednak każda z nich może stanowić symbol współczesnego Couture.

W swoim charakterystycznym, mrocznym stylu, łączy innowację, kreatywność i dbałość o każdy detal. Przykład? Suknia której wykonanie zajęło ponad 350 godzin, uszyta z jedwabnego tiulu, na, którą zostały gęsto naszyte pojedyńcze łuski wycięte ze skóry aligatora. Jego kreacje czasem nabierają charakteru zbroi, kiedy indziej są bardziej kobiece, jednak zawsze są niespotkane. Projekty Tisci’ego, czy to pret-a-porter, czy to Couture są niekonwencjonalne, nie podążają za trendami, a ustanawiają je. Givenchy to zdecydowanie moja ulubiona spośród wszystkich kolekcji Couture, ani spektakularne pokazy Chanel, ani eleganckie wizje Valentino nie mogą z nią konkurować.

Pre-Fall 2012

2012-01-25T10:22:00.224+01:00

Chociaż trwa już tydzień mody Couture w Paryżu (o tym napisze później), to niektóre domy mody pokazują jeszcze swoje kolekcje Pre-Fall. kolekcje te to przeciwieństwo Couture. Tak jak haute-couture to moda wysoka dla bardzo wąskiej klienteli -wyraz czystej kreatywnosći, tak pre-fall(podobnie jak Resort) to kolekcje komercyjne, stworzone z myślą o szerszej publiczności. Ubrania z Pre-fall nie są tak bardzo obfotografowywane i reklamowane jak te pokazywane na fashion weekach, jednak to właśnie one są najczęściej dostępne w sklepach i kupowane. Pre-Fall różni jeszcze prezentacja. Kolekcje te, pokazywane są na przestrzeni ponad miesiąca. Większość projektantów decyduje się na skromne prezentacje, a niektórzy ograniczają się wręcz do opublikowania lookbooka. Tylko nieliczni (np Karl Lagerfeld) prezentują je na wielkich pokazach.

W tym sezonie Karl pozostał w Paryżu. W przeszłości pokazy pre-fall i resort odbywały się np w Szanghaju, Wenecji, czy w Cannes. Tematem kolekcji było połączenie Paris-Bombay. Inspiracje kulturą Indii widać było głównie w ornamentach i biżuterii. Klasyczne sylwetki Chanel zyskały bardzo bogate zdobienie, podobnie akcesoria. Karl, jak zawsze, idealnie spełnił swoje zadanie. Po raz kolejny udalo mu sie zadowolic wierne klientki Chanel. Stworzył coś świeżego, a jednocześnie mieszczącego się w estetyce tego domu mody.

Riccardo Tisci dla Givenchy zaprojektował kolekcję Pre-Fall, trzymając się estetyki, którą kształtował przez ostatnie parę lat, jednoczenie tworząc ubrania prostsze,choć równie luksusowe i oryginalne. Dla tych, dla, których jego inne projekty są zbyt ryzykowne, za mało praktyczne, projekty z pre-fall są idealne. Wykorzystując czarne egzotyczne skóry, futra, łańcuchy i mnogość ekscentrycznych wzorów, Tisci zaprezentował kolekcję, której każdy element, byłby pożądanym dodatkiem do szafy każdej nowoczesnej, odważnej kobiety.

Projektanci z Proenza Schouler po raz kolejny inspirują się strojami sportowymi, tym razem alpinistycznymi. Brzmi to nieprawdopodobnie, jednak, jeżeli ktokolwiek może stworzyć szykowaną kolekcję inspirując się zimowymi śpiworami, to są to właśnie Jack McCollough i Lorenzo Hernandez. Pikowania, kolorowe linki, neonowe kolory, wszytko to projektanci połączyli ze swoimi charakterystycznymi sukienkami i tweedem. Podobnie jak wiele innych projektantów w tym sezonie, eksperymentowali z syntetycznymi i przezroczystymi materiałami. Kolekcja ta jest bardziej nowoczesna niż jesienno/zimowa, być może mniej elegancka, lecz równie szykowna.
J.

Matko Boska!

2012-01-21T18:41:00.001+01:00

Jean Paul Gaultier shot by Miles Aldridge

Givenchy

David LaChapelle

Black Milk Clothing

Advanced Style

2012-01-19T20:10:00.001+01:00

Pod ta nazwą kryje się blog, młodego fotografa, Ari Seth Coen'a, który robi zdjęcia stylowym starszym paniom na ulicach Nowego Jorku. Jego blog jest ogromnie popularny, niedawno nawet wydał książkę. Fotograf nie ogranicza się wyłącznie do robienia zdjęć. Ze swoimi modelkami często rozmawia, wypytuje je o ich "filozofię stylu" i o to, co sądzą o dzisiejszej modzie. Jedna z nich opowiedziała tak: "Style has absolutely nothing to do with money. For me style is about looking different from anybody else. Fashion is an art.". Ari podziwia te eleganckie kobiety, jego najstarsza modelka ma dokładnie sto lat, a inne są niewiele młodsze. Niektóre ubierają się elegancko, inne ekstrawagancko, wszystkie stylowo.

Na Advanced Style często znajdziemy krytykę,

odnoszącą się do współczesnego świata mody i kultu młodości, który wyznaje. Panie fotografowane prze Ari'ego, tłumaczą, że wszystkie piękne kobiety kiedyś się zestarzeją, co nie znaczy , ze staną się mniej atrakcyjne. Uważają, że starzenie się nie jest powodem by przestać dbać o wygląd i same są dowodem, że osiemdziesięcioletnia kobieta, może być równie stylowo ubrana i równie dobrze wyglądać w kreacjach chociażby Rodarte, co 20letnia modelka. Pytają czemu na okładkach, w sesjach, w kampaniach nie pojawiają się bardziej dojrzałe kobiety, a jedynie nastoletnie dziewczyny?

Bez wątpienia panie z Advanced Style mają racje. W magazynach o modzie rzadko można zobaczyć kobietę, która 30 urodziny ma już za sobą. Jednak to się zmienia. Oczywiście wybiegi nadal są pełne niepełnoletnich dziewczyn, a większość znanych modelek jest bardzo młoda, jednak od jakiegoś czasu coraz to starsze panie zajmują miejsce młodszych koleżanek w sesjach i kampaniach. Na przykład supermodelki z lat 90tych, kobiety mające czasem po 40 lat, nagle zaczęły wracać do łask, pojawiać się na okładkach Vogue'a, reklamach wielkich domów mody i zamykać spektakularne pokazy (patrz Kate Moss u Louis'a Vuitton'a).

Fetyszyzacji młodości sprzeciwiają się również projektanci, którzy zaczynają sobie zdawać sprawę, że większość ich klientek jest dużo starsza niż większość ich modelek. Cytując Toma Forda :"Zmęczył mnie już ten kult młodości. To kulturowe odrzucenie starszego wieku, stygmatyzacja zmarszczek, siwych włosów, ciał pobruzdowanych wiekiem. Fascynują mnie Diana Vreeland, Georgia O`Keeffe i Louise Bourgeois, - kobiety, które pozwoliły, żeby czas robił swoje, nigdy nie oszukując. Współczesne społeczeństwo to potępia, a ja celebruję.

O tym , że świat mody staje się bardziej otwarty na kobiety w wieku dojrzałym świadczy też najnowsza okładka amerykańskiego Vogue'a. Pojawiła się na niej 63letnia Meryl Streep. Kolejnym dowodem jest nowa kolekcja firmy kosmetycznej MAC. Otóż tę kolekcję stworzyła 90letnia Iris Apfel, ikona mody, której stylowi poświęciło kiedyś wystawę muzeum

MOMA. Iris jest również twarzą kampanii reklamowej tej kolekcji.

Żeby być w pełni tolerancyjnym, świat mody musi się jeszcze bardzo postarać, jednak to bardzo pocieszające, że stereotyp młodziutkiej, białej, chudej modelki przestaje niepodzielnie panować.

Photofashion

2012-01-09T18:33:00.000+01:00

Photo: James Reeve

Desing: Dries Van Noten

Photo: 60's 70's nuclear test explosions Design: Christopher Kane

Photo: Kuba Dąbrowski

Design: Marios

Alexander McQueen: Savage Beauty

2012-01-07T22:38:00.002+01:00

Zdaje sobie sprawę, że wystawa ta miała miejsce rok temu, a katalog został wydany niedługo później. Jednak ja dopiero niedawno miałem okazję go obejrzeć. Poza tym, temat twórczości tragicznie zmarłego dwa lata temu, Alexandra McQueena jest zawsze aktualny. Pięknie wydany album, katalog z wystawy "Alexander McQueen: Savage Beauty" w muzeum Metropolitan (dostępny na bookoff.pl) za pomocą świetnych zdjęć i wyczerpujących tekstów, pokazuje dlaczego wybrało się na nią ponad pół miliona osób.

Wystawa podzielona była na siedem części. Tematem każdej był inny wątek przewijający się przez jego projekty, ilustrowany licznymi przykładami ze wszystkich okresów twórczości. W nazwach prawie każdej występuje słowo "Romantyczny". Romantyczny Gotyk, Romantyczny Prymitywizm, czy Romantyczny Naturalizm. McQueen był romantykiem, ale przede wszystkim był artystą, a jego projekty są dziełami sztuki. Czy to oznacza, że moda jest sztuką? Właśnie o tym chcę napisać.

O Alexandrze McQueen'ie nic nowego nie powiem. W ostatnich latach mówiło się o nim więcej niż o jakimkolwiek innym projektancie. Dyskusja o tym, czy moda jest sztuką trwa. Choć nie wszyscy są o tym przekonani dla mnie odpowiedź może być tylko jedna - “tak”. Niektórzy słysząc hasło "Moda" myślą wyłącznie o zakupach, drogich ubraniach, uważają, że projektowanie jest płytkim zajęciem, a jej fotografowanie jedynie reklamą. Nie rozumieją, że projektant, tak jak malarz - pracuje z kolorem i kompozycją, tak jak rzeźbiarz, czy architekt - kreuje coś pięknego w przestrzeni. Z materiału wydobywa kształt i formę. Projektant jest osobą kreatywną, artystą, którego twórczość przechodzi kolejne przemiany, inspiruje się różnymi kulturami i epokami, a także ilustruje czasy, w których żyje.

Nie twierdzę, że każdy kto uszyje sukienkę jest artystą, ani, że zaprojektowanie każdego t-shirt'a jest sztuką. Artystą jest ten, kto potrafi poprzez stworzoną przez siebie odzież coś wyrazić, skomentować, czy pokazać swoją wizję. Pokaz może niczym się nie różnić od wystawy, jest to przedstawienie prac artysty, efekt kreatywnej pracy, procesu twórczego.

Album, katalog z wystawy "Alexander McQueen: Savage Beauty" jest ostatecznym argumentem za tym ,że moda jest sztuką. Trudno mi sobie wyobrazić, że istnieje ktokolwiek, kogo kreacje wielkiego brytyjskiego projektanta, o tym nie przekonują.

Notes on WONDERLAND

2012-01-03T23:49:00.002+01:00

Niedawno Amerykański Vogue ogłosił, że udostępni całe swoje obszerne archiwa, czyli ponad sto lat historii magazynu, szerszej publiczności. Jednak roczny dostęp do "VOGUE Digital Archive" kosztuje ponad tysiąc dollarów, ograniczając wgląd w wielką część historii mody mniej majętnym pasjonatom.

Ten wielki projekt Anny Wintour, przygotowany z okazji zbliżającej się 120 rocznicy powstania pisma, przypomina nam, że mimo iż jest najstarszym, już od dawna nie jest ani jedynym, ani najważniejszym magazynem o modzie. Pod tym hasłem znajduje się teraz niezliczona ilość publikacji: od artystycznych, awangardowych, po popularne i młodzieżowe. Ciągle powstają nowe pisma na temat bardzo szeroko pojętej mody. Na przykład niedawno powstało Industrie - pismo poświęcone profesjonalistom, ludziom, którzy tworzą świat mody. Jest także Gentlewoman, fotografujące i piszące wyłącznie o kobietach.
To, że na świecie istnieje tylu ludzi, którzy uważają, że moda jest sztuką - czymś, o czym warto pisać, co warto fotografować jest szalenie inspirujące. To oni dostarczają nam mnóstwo wrażeń, wydając publikacje co miesiąc, co kwartał, czy co rok.

Moim nowym odkryciem w dziale prasy: MODA, jest pismo Wonderland, które kojarzyłem, ale, któremu nigdy wcześniej się dokładnie nie przyjrzałem. Okazało się, że jest absolutnie warte uwagi. Wonderland tworzy zaskakujące połączenie - spotykają się w nim młodzieżowa, kolorowa estetyka i wysoka moda. Sesje są bardzo różnorodne, w niektórych pojawiają się dziewczyny o jasno różowych włosach, których stylizacje są wyraźnie inspirowane modnymi na tumblerze zdjęciami. Z kolei w innych widać wpływ jaki na młodych fotografów ma twórczość Helmuta Newtona, czy Roberta Mapplethorpe'a.

Od innych pism tego typu, Wonderland rożni się tym, że nie fotografuje i nie robi wywiadów wyłącznie z nieznanymi i alternatywnymi aktorkami i muzykami. Wręcz przeciwnie, zaprasza gwiazdy i we współpracy z nimi tworzy piękne fotografie. Tak, jak w przypadku znanej na całym świecie Charlize Theron. Zdjęcia towarzyszące wywiadowi z aktorką idealnie podkreślają jej posągową figurę, są proste i ciekawe. Równie interesujący jest sposób w jaki zapełnione jest miejsce przed sesjami, między reklamami. "Obiekty pożądania" takie jak najnowsza torba Chanel, czapka Givenchy, czy piękne perfumy są pokazywane w niezwykły sposób. Tam gdzie zazwyczaj znajduje się białe tło, tutaj widać starania, by wszystko robić twórczo, nawet jeżeli ma to być fotografowanie nowego kremu.

Twórcy Wonderland swobodnie czerpią z pop kultury i tworzą pismo, które pokazuje, co się dzieje w świecie mody, jaki wpływ na niego mają niezależni twórcy z internetu i co i kto może stanowić inspirację dla czytelników. Wonderland jest stworzony dla ludzi, którzy interesują się modą w szerszym kontekście - jako jednym z elementów kultury masowej i jako dziedzinę, którą charakteryzuje niesłychana różnorodność i kreatywność.

Teen-aging

2011-12-07T22:07:00.001+01:00

Clueless, 1995

Często ja i osoby w moim wieku słyszą, że ubierają się jak dorośli. Ja nieraz zostałam obdarzona „przemiłym” komplementem, że wyglądam jak pensjonarka. I bądź tu sobą… Ale dzisiaj nie o oryginalności i odkrywnaiu prawdziwego „ja” chciałabym napisać.

Postarzanie się ubraniem, wyglądanie na kilka lat więcej niż się faktycznie ma - to standard w moim otoczeniu. Nie mówię tu o skrajnościach (gruba warstwa makijażu, duże dekolty). Nie chodzi mi o te stereotypy, że nastolatki to „stare malutkie”. Moi rodzice mają zupełnie inne pojęcie ode mnie o tym, jak 17latka powinna wyglądać. „Szkoła to nie wybieg…”

Dla nich ideal na codzień to kolorowe trampki, dżinsy/bojówki i bluza. W końcu ma być mi wygodnie, tak? Co ciekawe, ja wcale niekoniecznie chcę wyglądać wygodnie i zwyczajnie. I inni także. Pomijając fakt, że szkoła to ewidentne miejsce lansu u pokazania się, prawie wszyscy nastolatkowie nie ubierają się tak, jak jest proponowane w młodzieżowych gazetach. I może piszę tu tylko o pewnym zamkniętym kręgu nastolatków z dość zamożnych rodzin z Warszawy, ale ten krąg znam najlepiej…

Nastolatki nie czerpią inspiracji ze sklepów z młodzieżową odzieżą. Nie dla nich kolorowe bluzy i plastikowa biżuteria. Tak zwana „moda młodzieżowa” jest skierowana tylko do wąskiej grupy skejtowców i ludzi lubiących się ubierać w sto kolorów jednocześnie. Dzisiaj nastolatki omijają młodzieżowy dział w sieciówkach. Ubierają się stonowanie i dokładnie dobierają ubrania. Ciekawych rozwiązań szukają w magazynach modowych, które są skierowane do dorosłych. Oglądają zagraniczne seriale i filmy o swoich rówieśnikach, których ubierają ci sami styliści, co dorosłych aktorów. Kopiują i naśladują na swój sposób styl starszych. Plus żeby wyglądać oryginalnie i jakoś odróżniać się od reszty szarej masy. W tym pomaga vintage. Wiadomo, że najlepsze ubrania, takie, za które dostaniemy najwięcej komplementów w szkole, to te znajdowane w lumpeksach. Stąd pewnie uwagi rodziców, że wygląda się jak „obciachowa babcia”. Rzeczywiście, ten sam dziwny sweter z moheru w bliżej nieokreślone wzory można zauważyć zarówno na 16latku jak i 60letnim dziadku spod Hal Banacha (nawiasem mówiąc tam można znaleźć super ubrania i to w dodatku za grosze, bo ludzie sprzedający naprawdę nie rozumieją, co TY możesz widzieć w stuletniej, spranej, seledynowej bluzie).

Nie krytykuję, ani też specjalnie nie chcę wychwalać, jacy to my, nastolatkowie jestesmy cudowni i oryginalni ( może oprócz niektórych). Ciekawe, jak definicja „młodzieżowego stylu” może się zmienić i zdewaluować w tak krótkim czasie. Posłuchajcie choćby opinii swoich rodziców…

Gossip Girl, 2009

Lizzie McGuire, 2001

Skins, 2009

Saved by the Bell, 1990

Freaks and Geeks, 1999

Swedish Love Story, 1970

Designer Collaboration With Marni - H&M Spring 2012

2011-11-29T19:55:00.000+01:00

H&M ogłosił, że rozpoczął współpracę z kolejną włoską projektantką, po Donatelli Versace przyszedł czas na Consuelo Castiglioni, kobietą stojącą za marką MARNI. Versace i Marni łączy mieszanie wzorów, na tym podobieństwa się kończą. Estetyka Versace jest krzykliwa, kolory flouresencyjne, liczy się podkreślanie seksapilu. Podejście Marni do mody jest zupełnie inne. Consuelo miesza stonowane kolory, wzory inspirowane latami 60tymi, Bauhausem, jej projekty są bardziej minimalistyczne, sylwetki luźniejsze. Na kolekcję Marni, która pojawi się w marcu oczekuję znacznie bardziej niż na drugą kolekcję Donatelli (będzie dostępna w styczniu w sklepach internetowych). Estetyka Marni jest mi bliższa niż Versace, projekty Gianniego z lat 90tych nie wyglądają już tak dobrze jak kiedyś, ze zdjęć i z filmiku widać, że Consuelo zaprojektowała kolekcję bardziej dostępną niż Donatella. Zobaczymy w marcu...

Pamiętajcie, że na portalu Looksfery.com regularnie możecie czytać moje posty,

HAPPY BIRTHDAY

2011-11-15T22:18:00.000+01:00

TO OUR BLOG!!!

Wszystkiego Najlepszego! Prowadzimy bloga już dwa lata, dziękujemy wszystkim!!

Z. i J.

Mary Katrantzou

2011-11-14T19:03:00.001+01:00

Mary Katrantzou, absolwentka Central Saint Martins jest znana z dwóch rzeczy, z kolorowych, graficznych kolaży nadrukowanych na tesktylia i z sukienek w kształcie abazurów, które z nich tworzy. W tym sezonie postanowiła to zmienić i zaprezentowac projekty będące nie tylko kolorowymi dziełami sztuki, ale również rzeczami, które mogłyby się znaleźć w szafie wspolczesnej kobiety. Ta kolekcja w formie jest mniej minimalistyczna niż poprzednie, widać, że projektantka próbuje eksperymentować i się rozwijać. Katrantzou pokazała, że potrafi zarówno świetnie operować kolorem, jak i idealnie skroić żakiet i spodnie.

To powiedziawszy nie da się zaprzeczyć, że nadal głównym elementem każdej jej kolekcji są komputerowo tworzone kolaże. Na wiosnę, kolaże te stworzyła z fotografii natury, kwiatów, egzotycznych ryb i ze zdjęć dokumentujących sztukę współczesną i użytkową. Materiały na których połączyła metaliczność z naturą, ukształtowała w równie kontrastujący sposób. Do sztywnie skonstruowanych sukienek dołączyła długie, lżejsze treny uzyskując efekt jeszcze nie idealny, ale na pewno niespotkany.

Jej projekty świetnie się fotografują, pojawiły się już w wielu sesjach w najlepszych magazynach, a na blogach street fashion robią furrorę.Projektantka jest znana w Europie i za oceanem. Kto jej jeszcze nie zna będzie miał szansę poznać jej projekty już na wiosnę, kiedy to pojawi sie kolekcja Mary Katrantzou dla Topshopu.

Tablica inspiracji projektantki na której znalzły się zdjęcia stokrotek, egzotycznych ryb, starych puszek czy tez rzeźb amerykańskiego artysty, Johna Chamberlain'a

2011-11-11T20:02:00.012+01:00

Brooke Weeber

Byłoby wspaniale, gdyby jesień wyglądała tak, jak na wszystkich zdjęciach z magazynów, gdzie roześmiana modelka z idealnymi włosami przechadza się w krótkiej spódnicy w kratę, rozchełstana i z gołą szyją… Niestety realia (szczególnie te na naszej szerokości geograficznej) są nieco inne. Nie na darmo mówi się o jesiennej chandrze, marazmie i depresji. Może jeszcze nie jest tak źle, jak zimą, kiedy nie chce nam się dosłownie wychodzić spod kołdry, ale już zaczyna dopadać nas rutyna pracy/szkoły i chociaż za oknem słońce świeci, a liście mają przepiękne kolory, to strojenie się jest ostatnią rzeczą, która nam zaprząta głowę.

Wróciłam tydzień temu z Paryża. Tam jest zawsze kilka stopni mniej na termometrze niż w Warszawie, ale paryżanki o każdej porze roku wyglądają stylowo. Kluczem jest prostota i skromność. Bez przesady też z tą elegancją, z którą zawsze je kojarzymy. Czarny to nie jedyny kolor występujący w szafie Francuzki (chociaż często jest go najwięcej). Nie chodzi o zakładanie wyjściowych sukienek i rajstop, aby wyglądać chic i z klasą. Nie będę wam radzić i mówić, co jest trendy tej jesieni. Color block, grochy i takie tam.Ważniejsze jest wybrać kilka rzeczy, które są komfortowe, ciepłe i ładne.Do czasu pierwszego śniegu, ślizgawic i notorycznego kataru warto zainwestować w kilka naprawdę dobrych ubrań.

Po pierwsze sweter. Nie ma bez niego jesieni. Wygodny i ciepły. Niekoniecznie gryzący i taki, w którym całe zatoniemy. Z okrągłym dekoltem będzie najlepszy na cienką, jedwabną koszulę. W serek na gołe ciało. Najlepiej aby nie był tylko bawełny, lub taki, który nie zmechaci po dwóch noszeniach. Warto poszukać po lumpeksach i sklepach vintage zamiast pędzić do H&M.

Po drugie płaszcz/kurtka/peleryna/futro. A idealnie wszystko naraz.Paryżanki często chodzą w grubych, wełnianych płaszczach od Isabel Marant, klasycznych trenczach i wojskowych parkach. Wszystko pasuje do wszystkiego. Czerwony czy zielony płaszcz nie do końca sprawdzi się przy każdym ubraniu. Czarny, szary, beżowy i khaki już tak. Okrycia wierzchnie sprawdzą się w uniwersalnych kolorach.

Po trzecie buty. Póki nie pada ulewny deszcz, zapomnieć można o zaparzaniu się cały dzień w kaloszach. Idąc śladem paryżanek, moimi faworytami są les bottes. Znowu od Isabel Marant. Na szczęście ich tańsze wersje znaleźć można niemal w każdym sklepie z obuwiem. Krótkie, do kostki. Szare (najładniejsze!), brązowe, czarne. Oprócz tego, klasyczne loafers, mokasyny albo wiązane buty w cienkiego zamszu.

moje kolaże via polyvore

Versace for H&M Winter 2011 Spot

2011-11-09T20:39:00.000+01:00

"My house, My rules, My pleasure"

Donatella Versace

Prabal Gurung

2011-10-23T21:59:00.001+02:00

Na wiosnę/lato 2012 Prabal Gurung pokazał swoją, jak narazie najlepszą kolekcję. Kreator znany głównie z projektowania dla Michelle Obamy, czy Sary Jessiki Parker, tym razem przedstawił coś zupełnie innego, odszedł od jednolitych tkanin i konserwatywnych sylwetek. Nie trudno zgadnąć, że inspiracja tym razem była bardziej dyskusyjna niż w poprzednich sezonach - ultra kontrowersyjny Japoński artysta Nabuyoshi Araki, fotografujący głównie akty (słynne są jego zdjęcia pozwiązywanych, nagich kobiet).

Gurung potrafił jednak tą erotykę przedstawić w swoim, charakterystycznie eleganckim stylu. Przezroczyste materiały i skórzane sznury nie wyglądały wulgarnie. Wręcz przeciwnie, w połączeniu z oryginalnymi, pastelowymi wzorami i niespotykanymi sylwetkami, dały nowoczesny, elegancki i szykowny efekt. Jednym z największych atutów tej kolekcji są niewątpliwie tekstylia, nad którymi projektant podobno pracował całymi latami. Głównie w odcieniach fioletu, materiały i wzory umieszczone na nich, były zniewalające, hipnotyzujące. Projektnata zabawa z kontrastem też była imponująca, szczególnie w czarnych kreacjach. Tą kolekcją Prabal Gurung pokazał, że jest nie tylko świetnym projektntem, rozumiejącym krój, kolor, ale też, że potrafi zaskoczyć. I to jak!

P.S. Teraz z bardzo dużym opóźnieniem piszę o pokazach, które dane jest mi oglądać jedynie w interntcie, na Fashion Week Poland będzie innaczej, będe pisał często i na bierząco. Moje relacje z pokazów będziecie mogli czytać na Looksfery.com
J.

Marc Jacobs

2011-10-08T21:34:00.001+02:00

   Pokaz Marca Jacobsa jest zawsze jednym z najbardziej wyczekiwanych w Nowym Jorku. Jocobs co sezon pokazuje coś nowego. Czy nam się to podoba, czy nie, prawie zawsze jest to zapowiedzią tego co będzie modne. Jego wpływ na trendy jest porównywalny z tym, który posiada Miuccia Prada. Na wiosnę projektant odchodzi od odnoszenia się w swoich kolekcjach do jednej epoki (tak, jak to robił przez ostatnie parę sezonów). Zamiast tego połączył ze sobą wpływy lat dwudziestych, trzydziestych, dziewiędziesiątych z elementami charakterystycznymi dla Amerykańskiego Południa, czy niedawno zmarłej Amy Winehouse. Połączenie wszystkich wymienionych inspiracji raczej nie brzmi jak gwarancja sukcesu, jednak Jacobs stworzył kolekcję bardziej oryginalną niż te, które pokazywał ostatnio.
   Zdecydowanie dominuje blask, prawie wszystko błyszczy - od silikonowych, czy satynowych sukienek, po spódnice ozdabiane frędzlami z pociętej kliszy. Jest to ewidentne odniesienie do ery kabaretów, natomiast z lat dwudziestych projektant zaczerpnął obiżony stan. Stylizaja była ukłonem ku przedwcześnie zmarłej Amy Winehouse, której muzyka, przyznał projektant, głęboko na niego wpłynęła. Dziki Zachód pojawił się w akcesoriach, ale jak na Jacobsa przystało, w niezwykły sposób. Kowbojki wykonane były z przezroczystego plastiku i czarnej skóry
   Jednak to nie blask najbardziej mnie tutaj zachwycił. Największe wrażenie zrobiło na mnie to, że projektantowi udało się w jednej kolekcji zawrzeć zarówno cały ten blichtr jak i proste, niemal minimalistyczne sukienki, płaszcze czy żakiety, przy tym zachowując spójność. Mam nadzieje, że zgodnie z tradycją w przyszłym sezonie, projektaci zainspirują się Marciem Jacobsem i zobaczymy więcej takich wspaniałych kolekcji.

Najlepsza strona dla nastolatek

2011-09-26T11:40:00.001+02:00

editor's letter

Wydawało mi się, że już wszystkim mówiłam o ROOKIEmag. Internetowej gazecie, na wzór kultowego Sassy, założoną przez równie już teraz kultową Tavi (thestylerookie). Autorki chyba nikomu nie trzeba przedstawiać. Już od dawna nosiła się z tym pomysłem i teraz, ku mojemu wielkiemu szczęściu, wprowadziła go w życie. Jestem stałą bywalczynią rookiemag.com i czytam każdy artykuł, oglądam każdą sesję. Zakochałam się od pierwszego wejrzenia. Teraz nie wyobrażam sobie dnia (posty dodawane są trzy razy dziennie) bez spojrzenia kilka razy na aktualności. Po prostu wejdźcie i sami oceńcie, czy przemawia do was tak bardzo, jak do mnie.

collage by Minna for rookiemag

2011-09-20T23:25:00.001+02:00

Ostatni weekend był idealny, spędziłam go aktywnie od 10 rano do 18 wieczór.
Brałam udział w warsztatach z dziennikarstwa modowego! Już od jakiegoś czasu, przymierzałam się do nich, ale dopiero teraz znalazłam czas. Było wspaniale, dużo lepiej, niż sobie to wyobrażałam. Organizacja, dobór gości… wszystko przeszło moje najśmielsze oczekiwania. Co prawda nie było mnie w piątek (ech, liceum…) ale za to z soboty i z niedzieli wyciskałam jak najwięcej się dało. W pierwszy dzień weekendu najbardziej zainteresował mnie wykład o kąśliwym dziennikarstwie Michała Zaczyńskiego. To właśnie on wymienił nas w swoim ostatnim artykule o szafiarkach (na marginesie, musicie przeczytać jego wszystkie artykuły na stronie Newsweeka. Są zupełnie inne, od tego, co zazwyczaj postrzegamy jako ‘dziennikarstwo modowe’. Krytyczne, ale trafiające w samo sedno). Potem miałyśmy (same dziewczyny na warsztatach!) zajęcia z Anną Konieczyńską z Fashion Magazine. O terminach i pojęciach, używanych na co dzień w redakcjach. Praktyczne i na pewno przydatne, nie tylko w magazynach modowych. Po wykładzie każda z uczestniczek miała trochę czasu (jak zwykle, zdecydowanie za mało) na wymyślenie własnego magazynu. Było to chyba jedyne zadanie, z którego wykonania jestem zadowolona, pozostałe moje wypociny wydawały mi się tragiczne i niespójne … Dziewczyny wymyślały najróżniejsze rubryki, tematy i grupy docelowe, którym dedykowały swoje wymarzone pisma. Na koniec miałyśmy zaprojektować okładkę (moja była ultra profesjonalnie wykonana w... Paint'cie) i napisać ‘wstępniak’, w którym tłumaczymy, co zmotywowało nas do założenia takiej a nie innej gazety i czego potencjalni czytelnicy mogą się spodziewać.

W niedzielę miałam przyjemność wysłuchania wykładu Kingi Miller - trochę o socjologii mody i samym postrzeganiu, jak i znaczeniach tego pojęcia. Z zupełnie innej perspektywy, otworzyło mi to oczy i zmusiło do spojrzenia na modę pod szerszym kątem, z innego punktu widzenia. Po krótkiej przerwę na kawę każda z nas mogła przetestować swoje możliwości przed kamerą. Miałyśmy za zadanie wybrać 3 trendy na jesień i szybko je przedstawić, tak jakbyśmy to robiły jako prezenterki w telewizji śniadaniowej. Miało być lekko i przystępnie, a wyszło… z mojej strony nudno i banalnie. Pomijając fakt, że stresowałam się, jakbym naprawdę występowała na żywo- to fajnie doświadczenie. Następnie była równie ciekawa prezentacja Gabrieli Czerkiewicz, która napisała pracę magisterską o cyrkulacji trendów. Poprzedziła swój wykład tym filmem, również mega ciekawym – koniecznie zobaczcie. Pokazywała nam kilka wykresów, piramid, jak trendy się rozchodzą, kto je lansuje. Pokazała też szalenie interesującą stronę o prognozowaniu trendów. Na koniec, przed rozdaniem dyplomów i podsumowaniem trzech dni, pojawiła się połówka duetu Zuo Corp. – Bartek Michalec. Mówił o biznesowej stronie projektowania ubrań – o tym, na co my, przyszłe dziennikarki, powinnyśmy zwrócić uwagę przy ocenianiu kolekcji/lookbooka. O ‘technicznej’ stronie kreacji i inspiracjach, które często są zupełnie rozbieżne, z tym, co widzowie odczuwają po pokazie. Dla przykładu, obejrzyjcie ‘show’, jakie Zuo Corp. pokazało na Łódzkim Fashionweek’u (szczególnie końcówka!), a następnie ten kawałek filmu Grey Garden’s. Podobieństwa?
Niestety wszystko co dobre, się kończy. A to, co najlepsze jeszcze szybciej. Teraz leżę chora w łóżku, przeglądam zdjęcia z weekendu na stronie fashionproject i mam nadzieję, że będę miała jeszcze okazję do wzięcia udziału w czymś podobnym!

credits: fashionproject

P.S. Najbliższe warsztaty, tym razem stylizacji, którym przy okazji patronujemy, odbędą się w dniach 4-6 listopada. Zapraszamy!

New York Fashion Week

2011-09-18T19:48:00.011+02:00

Tydzień mody w Nowym Jorku dobiegł końca, a w Londynie już zaczął się kolejny. Mam wrażenie, że w tym sezonie wszystko dzieje się za szybko. Jest za dużo pokazów w za krótkim czasie i nigdy nie zdołam obejrzeć chociażby połowy. Wszytko zdecydowanie przyspieszyło, od tego sezonu ubrania z wybiegów takich projektantów jak Prabal Gurung, czy Derek Lam można zamówić przez internet jeszcze w dzień pokazu. Nie wiem za bardzo, co o tym przyśpieszeniu myśleć - z jednej strony doceniam to, że zdjęcia z pokazów mogę oglądać niespełna parę godzin po ich zrobieniu i, że po ich obejrzeniu znajdę w internecie mnóstwo opinii na ich temat, napisanych przez dziennikarzy, czy bloggerów. Jednak w tym wszystkim coraz mniej pokazów mi się podoba, projektanci, których projekty kiedyś mnie zachwycały, już tego nie robią, a jedyne co w nich widzę to blichtr i powtarzalność. Wspominałem już o ilości pokazów - moim zdaniem jest ona zdecydowanie za duża, na style.com w ''the latest'' widzę mnóstwo zbędnych nazwisk projektantów, od Rachel Zoe, po zwycięzców poprzednich edycji Project Runway. Wydaje mi się, że moda zmienia się w tempie za którym trudno nadążyć, a tak naprawdę cała ta wypowiedź jest pewną dygresją, bo w końcu miałem napisać o pokazach z NYFW.

Z tych, które obejrzałem, największe wrażenie zrobiły na mnie te trzy: Proenza Schouler, Prabal Gurung i Marc Jacobs. Dzisiaj napisze o Proenza, a o reszcie w tym tygodniu.

Lazaro Hernandez i Jack McCollough z Proenza Schouler, nigdy mnie nie zawodzą. Ich kolekcje są zawsze nowoczesne, połączenia- nietypowe, a materiały nieziemskie. Inspiracją na ten sezon, była futurystyczna architektura lat 50tych (tzw. googie architecture). Temat może niezbyt oryginalny, ale projektanci przedstawili go w sposób świeży i ciekawy. To właśnie lubię w kolekcjach Proenza Schouler, ze inspiracja nie jest brana zbyt dosłownie i dzięki temu nie tworzą przebrań, tylko niezwykle intrygujące, eleganckie ubrania dla współczesnej kobiety. W tej kolekcji, jeszcze większą niż zwykle, rolę grają materiały. Od niedawna projektanci mają własną fabrykę we Włoszech, co pozwala im na jeszcze większą inwencję i szaleństwo w wyborze i tworzeniu tekstyliów. Eksperymentowanie z nimi, doprowadziło ich do zaskakujących rozwiązań, żakietów szytych z dżerseju, spódnic ze skóry węgorza, czy butów z metalu i plastiku. Kolejnym atutem tej kolekcji jest jej różnorodność, znajdziemy w niej zarówno spódnice w kwiaty hawajskie, jak i kolorowe płaszcze, klasyczne spodnie i żakiety. Chwalić tą kolekcję mogę jeszcze długo, ale zamiast tego zachęcam do zobaczenia zdjęć na vogue.com i koniecznie obejrzenie krótkiego filmiku na style.com

P.S. Od niedawna piszę na portalu Looksfery o codziennych, ważnych "newsach" związanych z modą. Odwiedźcie koniecznie!

La Rentrée

2011-09-04T16:06:00.004+02:00

Czyli powrót. Z wakacji, urlopu, plaży, działki. Do szkoły albo do pracy. Z cudownej, trwającej całe dnie bezmyślności w sam środek chaotycznego, pełnego stresów życia codziennego. Aż chce się płakać na myśl o kolejnym roku szkolnym po cudownych dwóch miesiącach szaleństw i laby. Piszę z mojego punktu widzenia, bo sama jeszcze nie wróciłam z wakacji. I właśnie tutaj, w Grecji, chillując na leżaku, zamartwiając się rychłym końcem pobytu, zaczęłam planować jesienną garderobę pod kątem zachowania niektórych, noszonych latem ubrań.

Żeby jakoś oslodzic sobie powrót, polaczyc z tendencjami na tegoroczną jesień, a zarazem powspominać minione wakacje.

1. Kapelusz. Co prawda nie założymy już słomianej Panamy, ale na pewno można ją zamienić na filcowe i te zabawne, trochę obciachowe, chroniące przed deszczem modele.

2. Letnie sukienki. W kwiaty, koronkowe, zwiewne. Niekoniecznie trzeba je chować od razu na dno szafy. Będą ciekawym urozmaiceniem wełnianych, tych typowo zimowych. Z grubymi rajstopami, wystające spod za dużego swetra - jako spódnice, albo z baseballową kurtką - czemu nie?

To samo się tyczy szortów, które z czarnymi rajtuzami i balerinami wyglądają prawie wytwornie i elegancko.

3. Nie sądziłam, że kiedykolwiek będę zachęcać do zakładania skarpet pod sandały, a jednak. Oczywiście mam na myśli sandały na obcasie, albo moje ulubione, (na których kupno, nie wiedzieć czemu, jakoś się nie załapałam) chodaki Swedish Hasbeens. Z podkolanówkami, albo skarpetkami przed kostkę.

źródło

4. Kolor. Latem jesteśmy odważniejsi i nie boimy się eksperymentować z różnymi zestawieniami kolorystycznymi. Kostiumy kąpielowe, japonki, paznokcie - to wszystko najlepsze, gdy jest wręcz neonowe. Na jesieni całą paletę Pantone'a nosimy na płaszczach. Co do koloru białego, który najbardziej kojarzy mi się z latem i najlepiej podkreśla opaleniznę, można go nosić do woli, również jesienią (patrz: Isabel Marant, dzięki której kończy się mit białych kozaczków).

P.S. Słowo w tytule jest często używane we francuskim języku potocznym. Wszystko, co się tyczy końca wakacji, pójścia do szkoły, jesieni (trendy, postanowienia,dodatki...), jest określane jako na ten właśnie 'powrót'. Tak, jak my składamy sobie postanowienia noworoczne, każda francuzka robi to na rentree.

Zdjęcia z francuskich Elle, Be i TeenVogue'a

Lanvin Fall 2011 Campaign Movie

2011-08-29T18:26:00.000+02:00

Going native

2011-08-20T21:30:00.001+02:00

From the top: Navajo's patterns, Pendleton rugs, Navajo print chairs, Proenza Schouler Fall 2011, Native American woman, Seventeen issue from 1973, Urban Outfitters' satchel, Mikołaj Chylak's painting, Alexandra Valenti's photo.

Parę zdjęć z dzisiejszej sesji

2011-08-19T20:41:00.001+02:00

It matrioszka

2011-07-19T18:16:00.002+02:00

Jej styl jest esencją kobiecości, zawsze ultra elegancki, chociaż pewnie dla niektórych może trącić myszką i wydawać się, jakby urwała się z końca XIX wieku. Zawsze wygląda perfekcyjnie, nic dodać nic ująć i widać, że potrafi nosić ubrania, jakby prosto wyjęte z garderoby na planie kostiumowego filmu, z taką gracją, lekkością i bez napięcia jakby pokazywała się w dżinsach i podkoszulku. Wyglądem przypomina mi ideał kobiecości, jedną z "dziewczyn Gibsona". Ulyana Sergeenko zainteresowała mnie już od jakiegoś czasu. Często fotografowana pomiędzy pokazami na Paryskim Fashion Weeku, lub na rosyjskich imprezach dla niebylekogo. Sama też jest fotografem i to całkiem niezłym. Ostatnio zajęła się również tworzeniem linii sygnowanej własnym nazwiskiem. Widać, że w kolekcji Ulyany na nadchodzący jesienno-zimowy sezon nie ma rzeczy, której sama by na siebie nie założyła. Długie, pięknie skrojone suknie, wysokie obcasy. Grube tkaniny. Taki sam, dopracowany look, jak u projektantki. Nienaganna, pracochłonna fryzura, szminka w wyrazistym kolorze. Trochę Louis Vuitton na jesień 2011 (podobna inspiracja latami 40), z dodatkiem typowo rosyjskich elementów, takich jak mufki, futro, czy chusty zawiązywane na głowach.

Pamiętam, jak kiedyś byłam pod wrażeniem Dity von Teese, która teraz przy mojej nowej miłości, wydaje się być mdła i pretensjonalna. Ulyana Sergeenko wznosi zarówno vintage, jak i street style na wyższy poziom!

Ulyana Sergeenko F/W 2011/12

film z bakstejdżu i z samego pokazu tutaj

+ Niestety z warsztatów w Paryżu nici... Nie mogły ruszyć, ponieważ zgłosiło się za mało osób. Wielka szkoda!

gotta go!

2011-06-30T00:01:00.005+02:00

Mam szczęście wybierać się właśnie na te warsztaty! Są jeszcze wolne miejsca, ale trzeba się spieszyć.

Polecam wszystkim pragnącym zostać w przyszłości (bliskiej i tej dalszej) projektantami.

Świetna okazja na podszkolenie bądź nabycie umiejętności niezbędnych w tym fachu. Dodatkowym atutem tego wyjazdu jest fakt, że nie tylko szyjemy. Będą wykłady profesjonalistów i zwiedzanie, dla turystów często nieznanych, miejsc Paryża!

Wszystkie potrzebne informacje znajdziecie na stronie MIMID.

Oczywiście całą moją podróż i warsztaty dokładnie zrelacjonuję i opatrzę zdjęciami na blogu!

I want to live in a music festival forever

2011-06-29T23:07:00.003+02:00

To już przeszło ludzkie pojęcie, i aż wstyd pisać, kiedy ostatnio coś umieściliśmy na naszym blogu. Nawet nie będę nas tłumaczyć, gdyż na nic się to zda. Poprawimy się - obiecuję.

Jako osobę, która zawsze planuje sobie, co założy następnego dnia (łącznie z bielizną), już od ponad miesiąca zaczęłam kompletować moją letnią garderobę. Nie znaczy to, że wszystkie stare ubrania wyrzuciłam i poszłam do galerii handlowej z kartą kredytową tatusia po wszystko, co modne w tym sezonie. Raczej zastanawiałam się, co by tu wykombinować, aby wyglądać dobrze, klasycznie (bo tak zazwyczaj się ubieram), a zarazem jakoś ciekawie no i oczywiście adekwatnie do pogody.
Jestem zorganizowana, co zresztą przejawia się w dobieraniu ubrań dzień przed ich założeniem, więc spakowałam się już na jutrzejszy wyjazd na Opener’a wczoraj. Niestety pogoda nie zapowiada się obiecująco (ma padać), a w dodatku w nocy jest zimno. To bynajmniej nie zmusi mnie do założenia długich spodni dżinsowych, których po prostu nie znoszę. Jest mi jakoś strasznie niewygodnie w nich chodzić i mam wrażenie, że moje nogi w rurkach wyglądają tragicznie.. Więc zapakowałam kilka par zwykłych szortów (obcięte levisy 501, białe, czarne materiałowe). Do nich będę zakładać albo koszule, których kupiłam sobie kilka, będąc na mazurach w lumpeksach, albo (jeśli jakimś cudem pogoda się zmieni) topy na ramiączkach. Nawiasem mówiąc, jestem bardzo dumna z zakupu koszulki (także w lumpeksie) którą sobie obcięłam, żeby była na ramiączkach i miała większy dekolt. Idealna, w stylu 'rock', jednak będzie pasować też do zwykłych rzeczy. Czarna, z dużym logiem Harley Davidsona. Jest fantastyczna! W życiu bym nie pomyślała, że zainteresuje mnie tego typu podkoszulek.
W ramach docieplania się nocą, wzięłam rajstopy i podkolanówki pod krótkie spodenki, oraz starą dżinsową kurtkę. Poszczęściło mi się, bo J. zabiera swoje huntery, które, jeśli nie będzie padać (co jest całkiem logiczne, że wtedy chciałby je nosić), obiecał, że mi pożyczy. Idealnie dopełnią mój look.

Mam nadzieję, że nie zanudziłam was totalnie, ale czasami mam ochotę po prostu gdzieś się pochwalić, jak mam zamiar wyglądać. Może jakimś cudem zainspirowałam was, jeśli nie, to mam jeszcze kilka zdjęć (głównie z tumblr’a), które mniejwięcej ilustrują atmosferę i modę na festiwalach muzycznych.
+ Na style.com są super zdjęcia modnie ubranych ludzi z Glastonbury Festival. Koniecznie zobaczcie!

Zupełnie zapomniałam dodać, że wraz z Janem będziemy mieli oczy dookoła głowy podczas koncertów i na pewno zamieścimy post i/lub zdjęcia prosto z Openera. Na bieżąco będziemy pisać na naszej stronie na Facebooku, więc bacznie nas śledźcie!

P.S. Wspaniałych wakacji wam życzę! Wypoczywajcie, nabierajcie sił!

Chanel - Cruise 2012 | The Tale of a Fairy The Short Film by Karl Lagerfeld

2011-05-12T00:16:00.000+02:00

Part 1

Part 2

Shades for Spring

2011-05-10T19:19:00.003+02:00

Source: weheartit, tumblr, lovemannequin

Histoire idéale de la mode contemporaine

2011-05-04T14:33:00.003+02:00

Nie jestem pewna, czy pamiętacie, ale w zeszłym roku, w Wielkanoc wyjechałam do Paryża. Później umieściłam na blogu krótką fotorelację z mojego pobytu, a także napisałam krótkie 'sprawozdanie'. W tym roku również miałam okazję wybyć do Paryża na Święta i również mam dla was garść nowych informacji. Tym razem chciałabym napisać krótko o ciekawej wystawie, którą miałam okazję oglądać.

Musee des Arts Decoratifs nigdy mnie nie zawodzi. Zawsze ma świetne modowe wystawy, zazwyczaj z zakresu historii ubioru. Było już o Madeleine Vionnet, Sonii Rykiel, a teraz przyszedł czas na zbiorową ekspozycję - dziesięć lat, które szczególnie wpłynęły na rozwój tej sztuki. Od 1990 do 2000 roku.
Przedstawionych zostało przeszło 30 nazwisk. Większość bardzo znanych projektantów, którzy do dzisiaj zaskakują nas niebanalnymi projektami i kolekcjami. Dla mnie, zobaczenie kolekcji Comme des Garcons z 98 roku czy Adeline Andre z '97 było szalenie ciekawe. Zazwyczaj, gdy oglądam pokazy w Internecie, są to te najnowsze - ubrania, które dopiero co wyszły spod igły krawca. Gdy widzę konkretne kreacje z czasów kiedy nie znałam pojęcia 'moda', zaczynam zauważać jej powtarzalność i pewną cykliczność następujących po sobie trendów.
O ile lata 90te w modzie były okresem dojrzałości, różnorodności, często prowokacji, to lata 2000 nie mogły pozostać bez wpływu otaczającego świata i trudnej sytuacji światowej. Zamachy, kryzysy finansowe, katastrofy klimatyczne, mieszały się z euforią nadchodzącego nowego wieku. Moda staje się bardziej stonowana, dyskretna, w opozycji do rozbuchanych lat 90tych.
Oprócz nazwisk, które były mi doskonale znane, zanotowałam sobie kilka nowych. Warto mieć pojęcie, że oprócz Karla Lagerfelda i Toma Forda, czy nawet Martina Margieli istnieje kilku innych projektantów, którzy zasługują na czasem nie mniejszą uwagę. Jeśli będziecie mieli chwilę czasu, zobaczcie kolekcje Veronique Branquinho, Adeline Andre, Veronique Leroy, Martine Sitbon, Sybilli, czy duetu E2. Są tego warci, choćby dla rozszerzenia modowych horyzontów.
Poniżej wklejam kilka archiwalnych zdjęć z pokazów tychże projektantów:

Martine Sitbon (1997)

Veronique Leroy (1993)

Adeline Andre (1998)

Veronique Branquinho (1993)

Oraz film z wystawy (po francusku)

+ Postaram się szybko wywołać zdjęcia, które robiłam na wystawie, to zrobię też posta z nimi.

Comeback

2011-04-23T19:06:00.001+02:00

Aż wstyd przyznać, ale jest to mój pierwszy post od miesiąca. Nadeszła od dawna oczekiwana przerwa świąteczna i wreszcie mam czas coś tutaj napisać. A w tym czasie Tyle się w świecie mody działo!

Jednym z ważniejszych wydarzeń było pojawienie się pierwszego Vogue Paris, nowej redaktorki Emanuelle Alt. Na swojej pierwszej okładce umieściła Gisele Budchen w koronkowej sukience Dolce&and Gabbana, co zapowiada delikatniejszą estetykę: odejście od "porno-chic"Carine Rotfield. Niezbyt to oryginalny wybór, podobne kreacje z kolekcji Dolce&Gabbana pojawiły się na nie mniej niż 42! okładkach. Chcąc mieć ten pierwszy, w pewnym sensie "historyczny" numer, zakupiłem go i... nie pożałowałem. Nie ma tu rewolucji, na miarę tej, której autorką była Anna Wintour w 1988 roku, kiedy to na swojej pierwszej okładce połączyła żakiet coture z jeansami. (Swoja drogą postać Anny Wintour jest tematem bardzo ciekawego artykułu w WSJ (do przeczytania tutaj). Jest jednak wyraźna zmiana - mniej nagości, więcej ubrań (+Polskie modelki są gwiazdami aż trzech sesji)

Całkiem niedawno pojawiła się druga okładka Emanuelle Alt. Na okładce nowa naczelna umieściła kolejną supermodelkę, Kate Moss. Okładka ta jest zupełnie inna od pierwszej i bardziej mi sie podoba. Jest wyrazista, a żakiet Armani, który z Moss ściągają liczne męskie ręce nie jest tak wszechobecny jak ta koronkowa sukienka. Mam nadzieję, że Zosia przywiezie Majowy Vogue z swojego wyjazdu do Paryża...

Ostatni miesiąc przeszedł pod znakiem zmian projektantów w wielkich domach mody. Przede wszystkim mam na myśli Johna Galliano, zwolnionego ze swojej posady u Diora, a także z domu mody sygnowanego jego własnym nazwiskiem. Jego pijacki, rasistowski bełkot to oczywiście skandal. Jenak napawają nie tylko oburzeniem, ale tez smutkiem. Smutne jest to jaka presję na projektantach wywiera świat mody, zmuszając ich do tworzenia czasem po 10 kolekcji rocznie i wymyślania wciąż nowych sposobów promowania marki. Smutne jest to, że ktoś tak kreatywny, w swoich kolekcjach wielokrotnie oddający hołd rozmaitym kulturom, kończy karierę z niezmywalnym piętnem ksenofoba. To powiedziawszy, jestem bardzo ciekaw kto zastąpi Pana Galliano. Jest to informacja, której przedstawiciele Diora nie chcą zdradzić, tłumacząc, że szum wokół tej kwestii odwróciłby uwagę od jesiennej kolekcji. Kolejnym projektantem, który nie wytrzymał ciśnienia jest Chrisopher Decarnin, do niedawna dyrektor kreatywny Balmain, który wkrótce przed pokazem przeszedł załamanie nerwowe. Zastapi go Olivier Rousteing.

Może nie było to bardzo ważne wydarzenie, ale artykuł w Amerykańskim Vogue'u poświęcony bliźniaczkom Olsen i towarzyszące mu zdjęcia Bruca Webbera, są bardzo ciekawe. Opisuje jak siostry pracują, jak tworzą markę, którą jest "The Row" i tłumaczy dlaczego ich jesienna kolekcja była jedną z lepszych podczas nowojorskiego tygodnia mody. Podobnie jak autorkę tego artykułu/wywiadu, zachwyca mnie to, że siostry osiągneły już tyle, a mają dopiero po 24 lata.

Ten years hence, it would not be surprising if the tiny Ashley and Mary-Kate Olsen turned out to be two of the largest players in mid-twenty-first-century American fashion.

ręcznie malowany t-shirt Marceliny Jarnuszkiewicz

Nie wszystko o czym chce napisać pochodzi ze stron Vogue'a. Tydzień temu byłem na "Mustache Yard Sale vol.5". Mozna tam było znaleźć znaną wszystkim mieszankę warszawskich projektantów, sportowych butów i t-shirtów z nadrukami. Mimo, że wybór projektantów nie jest zaskakujący, takie targi na pewno są bardzo ważne jako promocja młodych talentów, ale są tez po prostu ciekawym wydarzeniem i alternatywą dla zakupów w sklepach, czy w internecie.

Najważniejsze dla mnie modowe doświadczenie, miało miejsce w te środę, kiedy to asystowałem stylistce, Oli Janiec w sesji zdjęciowej dla portalu looksfery.com. Po raz pierwszy i mam nadzieje nie ostatni osobiscie uczestniczylem w stylizacji Pełna sesja pojawi się w środę.

P.S. W konkursie "Modne Kreacje" brakuje nam już tylko 0.25% głosów, aby przejść do pożądanego, trzeciego miejsca. Będe bardzo wdzięczny jeżeli zagłosujecie, tutaj

2011-04-22T20:55:00.000+02:00

Wesołych Świąt życzą HighStreetJudges!

Inspiration for Spring 2011

2011-04-17T19:27:00.003+02:00

Ahoj!

2011-04-10T13:27:00.002+02:00

Muszę się Wam przyznać, że moja podatność na uleganie trendom jest wysoka, gdy mam do czynienia z korzeniami, czy też pochodzeniem danej mody. Nie jestem pewna, czy zabrzmiało to sensownie i logicznie, postaram się wam przybliżyć pewną modę, którą doskonale znacie, a ja dopiero od niedawna zaczęłam sobie przyswajać.
Od jakiś dwóch lat bluzki w paski nie schodzą z półek. W różnych odsłonach, inaczej na każdy sezon. A to z naramiennikami, czasem połączone z innym wzorem, bądź z naszytym suwakiem. Jednak zawsze pozostaje niezmienna baza – marynarski trend. Nie chcę was zanudzać pisząc, co z czym i jak się powinno nosić tego sezonu, bo teoretycznie ów trend jest już passe. Z drugiej jednak strony trudno byłoby mówić o czymś tak klasycznym, jak marynarski t-shirt, że w ogóle jest niemodny.
Niedawno wróciłam z fantastycznego rejsu żaglowcem Pogoria. Już sam pomysł tego wyjazdu wydawał mi się tak oryginalną i wspaniałą przygodą, że po prostu nie mogłam nie spróbować. Moja wiedza na temat pływania ograniczała się do znajomości właśnie marynarskiego dress code’u, którego się tam nie spodziewałam. Rzeczywiście przy ciągnięciu (wybieraniu) lin i wspinaniu się na maszty lepiej sprawdziły się dresy, niż beżowe spodnie chino. Na szczęście, w czasie naszego tygodniowego resju był także czas na schodzenie na ląd, i to nie byle jaki! Odwiedziliśmy port w Monte Carlo, włoskiej Genui, byliśmy też w miescie Bonifacio na Korsyce. Zawsze wzbudzaliśmy niemałe zainteresowanie. Szczególnie wśród motorowych jachtów w Monako wyróżnialiśmy się.
Zmęczeni i niewyspani (gdyż wiele rzeczy na statku robi się także nocą) zeszliśmy na ląd. I właśnie wtedy zatęskniłam za spodniami chino, charakterystycznymi mokasynami i biało-granatowym podkoszulkiem w marynarskie pasy. Byłam tak dumna, że jestem niemalże prawdziwym marynarzem, a wszyscy ci bogaci właściciele swoich jachtów, którzy nie mają pojęcia jak stawiać zagle mogą się dosłownie schować do swoich kajut z plazmowymi telewizorami. Strój w tym przypadku jest rodzajem przynależności do pewnej grupy, ma zupełnie inny wymiar lansu i snobizmu. Nie chodzi o “odstawienie się”, ale delikatne zakomunikowanie otaczającemu światu, kto tu tak naprawdę jest tym żeglarzem!

Wracając do Warszawy myślałam o tym poście, jednak teraz po napisaniu go wydaje mi się strasznie głupi i nie wiem, czy rozumiecie, co mam na myśli…
Marynarskie ubrania, wyjęte z ich naturalnego “kontekstu”, miejsca powstania nie są dla mnie tak interesujące i pożądane, jak były wtedy, tam na żaglowcu.

Tsumori Chisato pour Petit Bateau

Wariacja na temat słynnych "boat shoes", Louis Vuitton.

Audrey Hepburn w filmie "Sabrina". Więcej zdjęć tutaj.

Oskary

2011-02-28T21:32:00.004+01:00

kliknij na kolaż aby powiększyć

W tym roku gwiazdy na czerwonym dywanie zachowały się równie konserwatywnie i konwencjonalnie, jak Akademia. W zeszłym roku Carey Mulligan zmieniła sposób ubierania się na czerwonym dywanie, od czasu kiedy na oskary założyła krótszą sukienkę od Prady ozdabianą miniaturową zastawą, rozdania nagród stały się ciekawsze. Aktorki na złotych globach i innych galach odważyły się wybierać mniej oczywiste kreacje od młodszych projektantów. Niestety na oskarach w tym roku ponownie królowały kreacje Armaniego, Marchesy, czy L'Wren Scott i większośc aktorek wyglądało przeciętnie, a nie zjawiskowo. Wielka zwyciężczyni wieczoru, Natalie Portman wybrała fioletową suknie od duetu Rodarte (siostrom Mullevy, które zaprojektowały jej stroje baletowe do "Czarnego Łabędzia" podziękowała w swojej długiej przemowie). Aż osiem razy stroje zmieniała Anne Hathaway, która współprowadziła galę. Jej stylistka Rachel Zoe całkiem udanie wybrała kreacje od największych projektantów, nie zabrakło Toma Forda, Armaniego, Lanvin, czy Valentino. Moim zdaniem najlepiej ubraną kobietą wieczoru była Cate Blanchet, której liliowa suknia Givenchy Haute Couture pięknie wyróżniała się na tle czerni i wszechobecnego koloru "nude".

kliknij na kolaż aby powiększyć

Lans na stoku

2011-02-27T20:19:00.002+01:00

kliknij, aby powiększyć

Wkraczamy już prawie w wiosnę, jednak nie chciałabym zostawiać zimy bez pewnego podsumowania. Kwestią, która mnie od pewnego czasu nurtuje jest moda narciarska. Nie mówię tu o gwiazdach sunących deptakiem w Aspen, Chamonix czy choćby Zakopiańskich Krupówkach. Chodzi mi o znienawidzone przez nas kombinezony, a raczej stroje narciarskie. Często kupowane w pośpiechu na dzień, czy dwa przed wyjazdem, kiedy to okazuje się, że w spodnie się już nie dopinasz, a kurtka ma za krótkie rękawy. Albo po prostu wyszła z mody, w końcu nie na darmo co roku modne firmy Roxy i Quiksilver wypuszczają coraz to nowsze wzory i kolory.
Co ciekawe, przy kolejnych podróżach z rodzicami, mój baczny wzrok zaobserwował kilka trendów panujących w różnych górskich kurortach. Dlatego też dzielę mojego posta na cztery części – kraje, które odwiedziłam. Miejcie jednak na uwadze, drodzy czytelnicy, że dokonuję pewnej generalizacji i uogólniam…

Austria
Austriacy stawiają na praktyczność i wygodę swoich narciarskich ubrań. Często zakładają wszystko w jednym kolorze, jednak to na co zwracają największą uwagę, to różne nowinki techniczne ich ubrań. Ważne, żeby oddychały, były zrobione z jak najcieńszego materiału, a zarazem skutecznie ogrzewały ciało narciarza. Właśnie narciarza. W Austrii widziałam zdecydowanie więcej ludzi wybierających właśnie narty zamiast popularnego od stosunkowo niedawna snowboardu. Austriacy lubią być widoczni, więc nie boją się sięgać po kurtki i spodnie w żywych kolorach, takich jak żółty, czerwony, czy zielony. Zawsze z klasą i prostotą – nie afiszują się bardzo i nie lansują markami. U nich liczą się subtelne detale – jak podszewka kurtki z supercienkiego, elastycznego materiału, który wspaniale ogrzewa przy niskich temperaturach.

Włochy
U Włochów spędzanie wolnego czasu na stoku to głównie popijanie Bombardino z bitą śmietaną i opalanie się na leżakach. Przy tym wszystkim przywiązują dużą wagę do tego, co na siebie zakładają. Ubranie jest dla nich niezmiernie ważne. Kobiety często wybierają jasne kolory. Nie boją się białego, czasem nawet w połączeniu ze złotymi wykończeniami. Bardzo popularnym obuwiem na nogach wygrzewających się pań były Moon Booty. Nie zwracają też za bardzo uwagi na użyteczność, bardziej na szeroko pojęty styl i szyk jaki zadają na stoku. Zamiast narciarskich gogli, okulary od Armaniego. Kask, który niszczy całą fryzurę zastępuje duża futrzana czapka Diesela (żeby dodać sobie młodzieżowego szyku). Włoszki dbają też o krój narciarskich strojów. Gdzie tam rozszerzane u dołu spodnie na snowboard! Wszystko musi być obcisłe, a najlepiej gdyby było spięte paskiem z dużą klamrą. Panowie jednak często wybierają czerń i bardziej sportowy ‘look’. Częściej widać ich w kaskach, jednak gdy je zdejmują, od razu na ich nosach lądują ray-bany albo inne klasyczne okulary. U Włochów poczucie stylu i elegancji jest wpisane w ich geny.

Szwajcaria
Kraj trójkulturowy. Trzy kantony – Francja, Włochy i Niemcy. Jednak jest na pewno jeden aspekt, który wszystko idealnie łączy. Wszechobecne bogactwo. Zarówno w poziomie życia, jak i w narciarskiej modzie. Wszystko u nich jest idealne i jak najlepsze. Ważny jest nie tylko krój i kolor, ale i marka oraz rok wykonania. Szwajcarzy z jednej strony gonią trendy, a z drugiej nawiązują do narciarskiej klasyki. Tam nawet google potrafią grać ważną rolę. Każdy kurort narciarski to wybieg i to się tyczy również stoków. Każdy Szwajcar jest ubrany nienagannie, zarazem sportowo i praktycznie. Aż chce się rzec, że Szwajcarzy to niemiecka dokładność połączona z francuskim wyczuciem stylu i włoskim szaleństwem.

Słowacja
Na Słowacji jest zdecydowanie biedniej, niż w wyżej opisanych krajach. Po kurortach narciarskich nie spaceruje tak wiele gwiazd, a w górach nie ma określonego dress code’u. Ludzie często chodzą cały dzień w strojach narciarskich. Nie każdy może sobie pozwolić na osobne ubrania na i poza stokiem, jednak każdy chce wyglądać ‘jak na zachodzie’. Stawiają duży nacisk na wielofunkcyjność i nie zwracają aż tak wielkiej uwagi na swój strój. Wolą mieć świetne narty, niż najmodniejszą kurtkę. Sportowy styl, aerodynamika po to by być demonem stoku... a potem napić się grzanego wina.

Szalona miłość, Yves Saint Laurent

2011-02-27T12:04:00.003+01:00

Byłem wczoraj na projekcji "L'amour fou", filmu dokumentalnego o

trwającym pół wieku związku Pierre'a Berge i Yves Saint Laurent'a. Po filmie odbyła się rozmowa z projektantką, Joanną Klimas. Dokument był kręcony w 2009 roku, rok po śmierci projektanta kiedy odbyła się aukcja ich wspólnej kolekcji dzieł sztuki. Film zrobił na mnie ogromne wrażenie, opowiedział historię życia wielkiego człowieka i pokazał, że projektant mody jest artystą równym tym, których dzieła para kolekcjonowała. Reżyser pokazał życie Laurent'a używając wiele archiwalnych zdjęć i wywiadów z licznymi przyjaciółmi Yves'a. Berge opowiedział jaką cenę jego partner musiał zapłacić za swój sukces. Mówił o tym, że mimo uwielbienia kobiet takich jak Cathrine Deneuve, szacunku jakiego żywili do niego Francuzi i przyjaźni z cała śmietanka towarzyską, Berge widział Laurent'a szczęśliwego tylko dwa razy do roku (pod koniec pokazów YSL).

Życie Yves Saint Laurent'a było sztuką, obrazy które kolekcjonował , domy które urządzał iprzyjaciele, którzy go otaczali, wszytko to miało wpływ na jego projekty. Te projekty zrewolucjonizowały modę, kobietom dały odwagę i siłę, a całemu światu przybliżyły wielką modę i dały początek pret-aporter, które dziś znamy. Jednak to nie tylko moda i Yves graja to ważną rolę. Pierre Berge był kochankiem Laurent'a, ale był też jego wspólnikiem, to razem z nim Yves otworzył swój dom mody gdy został zwolniony z Diora, to Berge zajmował się wszystkim co nie było projektowaniem i mimo, że twierdzi, że i bez niego YSL odniósłby sukces, to trudno jest to sobie wyobrazić. Film będzie pokazywany na Doc Review w maju, wszystkim tym, którzy chcieliby poznać życie artysty, którym był Yves Saint Laurent i geniusza, którym był Pierre Berge polecam "L'amour fou", może nawet lepiej zobaczyć ten film w maju kiedy będzie już ciepło, wychodzenie na -15 stopni po oglądaniu wiodków willi w Marakeszu i Normandi latem, nie należy do przyjemności...
J.

New York Fashion Week part 1

2011-02-15T15:17:00.002+01:00

Jesteśmy na półmetku Nowojorskiego Tygodnia Mody i już wiemy co mają nam do zaproponowania amerykańscy projektanci. W tym sezonie stawiają na tak zwany "american sportswear" - czyli wygodne, mniej formalne ubrania, co nie znaczy, ze ograniczające się do kreacji dziennych. Kolejnym "motywem przewodnim" jest luksus. Zarówno młodsi, jak i bardziej renomowani projektanci szyją prawie wyłącznie z najdroższych materiałów. Celem, do którego wszyscy zdają się dążyć, jest aby ich ubrania były nie tylko chwalone, ale i kupowane.

Jason Wu- Baroque Sportswear
Nigdy nie byłem fanem Jasona Wu. Było dla mnie niezrozumiałe, jak ktoś może zrobić zawrotną karierę dzięki tej białej sukni z piórami, którą Michelle Obama założyła na bal inauguracyjny. Swoją nową kolekcją Wu ostatecznie mnie do siebie przekonał. Nie jest on innowacyjnym projektantem, przeciwnie, w odróżnieniu od wielu kolegów ze swojego pokolenia, jest konserwatystą. Bliżej mu do Oscara de la Renty, niż do Alexandra Wanga. Sala, w której kolekcja została pokazana, odzwierciedlała ją - dosłownie i w przenośni. Wybieg był stworzony z luster, kryształowych żyrandoli i drewnianych desek. To zestawienie surowości i luksusu przewijało się również w całej kolekcji. Koronka była wszechobecna, czy to na rękawach szarej bluzy, czy pocięta i ozdabiająca biała sukienkę. Pióra, które stają się jego znakiem rozpoznawczym, występowały, tak jak reszta kolekcji, w palecie czarno-beżowej. Czarne spodnie cygaretki i jedwabne bluzki z wiktoriańskimi kołnierzami, były równie zachwycające jak wieczorowe suknie ozdabiane kryształkami. Jason Wu tą kolekcją niewątpliwie zarobił sobie na miano "nowego Oscara de la Renty". Jak De la Renta ubierał Carrie Bradshaw, tak Wu jest ulubieńcem Alexy Chung. Czy pojawienie się nowych projektantów i nowych "it-girls" są zmianą na lepsze, czy nie, nie mi jest decydować, ale ta kolekcja zostanie w pamięci na długi czas.

Rag&Bone- Streetwear sensation
W tym sezonie brytyjski duet (David Neville i Marcus Wainwright) stworzył kolekcję wybitnie Nowojorską. Mimo, że ich inspiracją były śnieżne stoki Norwegii i deszczowe równiny Anglii, efektem ich pracy są ubrania dla miejskiej, młodej klientki. W wielu warstwach tej kolekcji znajdziemy spodnie w szkocką kratę wykończone skórą, czy kurtki baseball'ówki z futra. Wielkim jej atutem są kolory, łączenie ziarnistej szarości z beżem i bordową skórą. Nawarstwianie nie do każdego przemawia, ale tutaj uwagę zwraca to, że prawie każdy element, sam w sobie jest nowoczesny i stylowy. Gdybym miał wybrać najbardziej pożądaną część tej kolekcji, byłyby nią kurtki. Podczas gdy gąbkowe ocieplacze pewnie nie trafią do sklepów, tak każda kurtka z tej kolekcji, jest moim zdaniem gwarantowanym hitem.

Alexander Wang- glam circa 1990

Kolejna tendencją na nowojorskich pokazach jest inspiracja latami 90tymi widoczna już w zeszłym sezonie. Wang na wiosnę koncentrował się na nineties grunge, a obecnie raczej na tym, co w latach dziewięćdziesiątych tworzył Tom Ford dla Gucci - czyli esencja luksusu. Wang jednak tego luksusu nie potraktował zbyt poważnie, raczej bawi się takimi znamionami bogactwa, jak futro (okulary wykończone norką?). Projektant stale szuka innowacji w modzie, a efektem tych poszukiwań były zachwycające przejścia - z grubo tkanej wełny w moher i kolejno w atłas, a wszytko to w jednej sukience. Futro i dzianina to zdecydowanie najważniejsze elementy tej kolekcji. Sweter od Alexandra Wanga w tym sezonie niewątpliwie będzie niezastąpiony, a jego futrzane kamizelki na pewno nie raz zobaczymy w nadchodzących miesiącach, zarówno w pismach jak i na najmodniejszych paniach. Alexander Wang w tym tygodniu otwiera swój pierwszy butik na Nowojorskim Soho. A to dopiero początek, gdyż jego dom mody rozwija się tak szybko (Wang projektuje już dla mężczyzn, a jego tańsza linia "T" sprzedaje się świetnie), że bez wątpienia kiedyś będzie wielkim i ważnym graczem na rynku produktów luksusowych.

Another excuse for buying and receiving useless gifts?

2011-02-06T18:23:00.001+01:00

Bardzo dawno nie pisałam, przepraszam was, czytelnicy (wreszcie mogę użyc tego określenia!). W końcu jest was coraz więcej. Bardzo mnie cieszy rosnąca popularność naszego bloga! Już dwa razy napisali o nas na stronie http://www.kimono.pl/ (tu i tutaj). Jeszcze raz bardzo dziękujemy!

Juz przechodzę do konkretnego posta...

-----

Tego dnia można sobie pozwolić na odrobinę (czyt: sporo) kiczu w wyborze odpowiedniego prezentu. Nie trzeba dumać nad tym, czy będzie to upominek przydatny. Najbardziej pożądane kolory – czerwony i różowy. Najlepiej w duecie. Nie musimy się przejmować, co z czym będzie grało, a co do czego pasowało. Ważne żeby było zabawnie i romantycznie (w szeroko rozumianym znaczeniu tego słowa).
Wiadomo o jakim święcie mówię. WALENTYNKI - uwielbiane, a zarazem bojkotowane.
Już od pewnego czasu, czuję się otoczona przez bojowy szyk czerwonych serc z napisem „I love you”, czy też tych bardziej swojskich z napisem: „Kocham Cię”.
Zaczęłam się zastanawiać: Gdzie znaleźć jakieś naprawdę ekskluzywne i ładne gadżety na walentynki?

Oto moja subiektywna lista tych najfajniejszych:

Iphone/Ipad Case z Marc by Marc Jacobs

net-a-porter.com

Kultowy zegarek Casio G-Shock

my-wardrobe.com

Notesy Smythson

net-a-porter.com

Portfel Comme des Garcons

my-wardrobe.com

Klucz a la Tiffany

urbanoutfitters.co.uk

Plastikowe mokasyny od Vivenne Westwood

my-wardrobe.com

Najnowszy numer magazynu Love!

Co prawda jeszcze 8 dni do Walentynek, ale w końcu prezenty tak szybko nie dojdą...

Wiosna?

2011-01-22T00:19:00.005+01:00

kliknij, aby powiększyć

Mimo, że z okładki Vogue'ów krzyczą do nas SPRING! (50 classic looks for spring), wiemy, że do wiosny jeszcze daleko. Jeżeli jednak potrzebujecie jeszcze jednego powodu, dla którego wiosna musi przyjść zaraz, oto i on; w kwietniu do H&M trafi kolekcja butów Swedish Hasbeens. Jak to opisuje trafnie Fashionista, Swedish Hasbeens projektuje drewniaki:

"beloved by hipsters and the fashion elite alike".

Nie wiem, co można napisać o tej kolekcji (składającej się z 6 par butów w 4 kolorach) oprócz tego, że drewniaki te wyglądają na idealną parę butów na wiosnę/ lato i przy okazji wpisują się w trwający od jakiegoś czasu trend na lata 70. Pozostaje jeszcze mieć nadzieje, że kolekcja trafi do Polski. A jeżeli nie możecie czekać na swoje chodaki aż do kwietnia, na my-wardrobe jest wiele ładnych par (DVF czy See by Chloe).

Pełna kolekcja na hm.com

Zuo Corp.

2011-01-17T17:50:00.018+01:00

W Warszawie otworzył się pierwszy Pop Up Shop! Na ulicy Brackiej, vis a vis kawiarni "Między nami" stanął czarny kontener, w którym do lutego będzie dostępna kolekcja Zuo Corp. Pop up shop to formuła modna na świecie od paru lat - otwierają je w dużych miastach zarówno początkujący projektanci, jak i modne concept store'y a także całe domy mody (np. Gucci). Pomysł jest prosty i genialny, w jakiejś chwilowej lokalizacji, na tydzień, lub miesiąc, otworzyć sklep, restaurację, czy bar, ciekawie zaprojektowany i zauważalny, mający na celu głównie rozreklamować danego restauratora, czy wypromować projektanta. Tak, jak prawie wszystko w dzisiejszym świecie mody, Pop up shopy szybko przychodzą i szybko odchodzą (zdążyliście obejrzeć wszystkie kolekcje Spring/Summer 2011? to się śpieszcie bo pokazy Fall/Winter 2011/12 rozpoczynają się za niecały miesiąc!). A teraz trochę o tym co na Brackiej... można kupić.
Zuo Corp. to projekt Dagmary Rosy i Bartka Michalca powstały w 2010 roku. Ich kolekcja na jesień/zimę pełna jest czerni, szarości widocznych suwaków, a przede wszystkim świetnych materiałów (włoskich!).
Zachwycające jest to, jak projektanci połączyli luźne, płynące sylwetki z pewnymi kanciastymi detalami (tak jak na zdjęciach poniżej). Zachwycają też ceny - porównywalne do Zary (od 150 za wielki szal do 760 za piękny płaszcz, również widoczny poniżej). Sklep na Brackiej może i jest chwilowy, ale mam nadzieje, że obecność Zup Corp. na rynku mody taka nie będzie.

Winter wonderland ?

2011-01-06T18:20:00.010+01:00

Zima w Polsce to śnieg, minusowe temperatury i oblodzone chodniki. Niestety te trzy skałdniki nijak się mają do mody prezentowanej na ten sezon. Jedyną rzeczą o jakiej marzę po wstaniu z łóżka codziennie rano to powrócenie do niego czym prędzej. Wybranie ubrania to jeszcze gorsza sprawa. Zastanawianie się co włóżyć pod kurtkę, żeby było zarazem ciepło i wygodnie, a przy okazji nie wyglądać jak yeti, wydaje się być zadaniem dla specjalisty. Gdzie tam zarzucony niedbale, rozpięty kożuszek od Burberry, kiedy wieje tak, że każdy wystawiony centymetr ciała ulega odmrożeniu po kilku sekundach! Kożuszek może i nie, ale kożuch – szczególnie ten z prawdziwej skóry zastąpi każdy puchowy płaszcz, dzieki któremu wyglądamy jak zawiązane ciasno serdelki.
Polecam także buty na dobrej podeszwie. Słynnych i wyśmiewanych „mukluków” Emu widać trochę mniej na ulicach Warszawy, niż w poprzenim sezonie – wiem to, ponieważ przy przemykaniu się po mrozie zazwyczaj spoglądam wyłącznie pod nogi, żeby zapobiec poślizgnięciu się. Męskim odpowiednikiem emu stały się klasyczne, beżowe trapery Timberlanda, które i na kobiecej nodze, ładnie zestawione potrafią wyglądać fajnie. Niestety na minusowe temperatury wysokie kozaki/końskie buty/kalosze zupełnie się nie sprawdzają. Ich płaska, pozbawiona jakichkolwiek wypustek podeszwa sprawia, że dosłownie tańczę na oblodzonych chodnikach.
Kolejna kwestia, którą warto poruszyć to rzeczy zakladane i upychane pod ubraniami. Wiele osób zakłada rajstopy bądź legginsy pod spodnie, a pod tiszerty cienkie koszulki. Niestety ja nie należę do tej grupy, chyba wolę marznąć niż czuć się jak napakowana i chodzić niczym kowboj.

Podsumowując (o matko, już zaczynam pisać jak w rozprawkach!) Zima to najmniej ‘seksowna’ pora roku. Brzmi to tanio i głupio, ale tak jest. Czerwone nosy, włosy spod czapki i ubieranie się warstwowo jest może i uciążliwe, ale niestety także konieczne, jeżeli (nie) chcemy wylądować w łóżku z grypą. Pocieszajcie się faktem, że każdy ma ten sam dylemat, a w dodatku od 12 grudnia dni się wydłużają, odliczajcie dni do wiosny. Ja już zaczęłam.

50 Dresses that Changed the World

2011-01-05T14:05:00.003+01:00

Bardzo dawno nic nie pisałem, więc naturalnie, częstsze wstawianie postów znajduje się na liście moich noworocznych postanowień. A teraz napiszę o jednym z bardziej udanych prezentów pod moją choinką, mianowicie o książce wydanej prze Design Museum w Londynie, "50 dresses that changed the world". Jest to lista 50 sukienek, które miały wpływ na rozwój mody. Swoisty przekrój prze historię mody XX wieku i wydarzeń, które nią wstrząsnęły, jak zaprojektowanie przez Mary Quant, w 1965 roku sukienki mini.

Oczywiście znajduje się tu też tekst poświęcony noszonej przez Audrey Hepburn w "Śniadaniu u Tiffaniego", ale są też mniej spodziewane kreacje, takie jak sukienka topless Rudy'ego Genreich'a, czy sukienka z papieru, Scott Paper Company. Autorzy bardzo ciekawie wyjaśniają znaczenie i wpływ każdej sukienki. Wiele z nich stało się znakiem rozpoznawczym ich projektantów ( na przykład "shift dress" Calvina Kleina, czy "halter dress" Halstona) . Jedną z ciekawszych pozycji jest suknia ślubna Księżny Diany z 1981 roku. Choć może się nie podobać, nie sposób zaprzeczyć, że te setki metrów tafty, jedwabiu i koronki były najlepszym wyrazem przepychu i nadmiaru, które charakteryzowały lata osiemdziesiąte. Bez wątpienia książka ta zachęca do kupna kolejnej publikacji z serii, "5o shoes that changed the world"...
J.

Girls just wanna have fun!

2010-12-08T13:17:00.017+01:00

Firma Wildfox, bardzo popularna za tzw. oceanem , głównie wśród celebrytów i nastolatek, dotarła niedawno do polski. Znana głównie z podkoszluków, które nieco swoją stylistyką przypominają te z Terranovy, czy Tally’ego Weijla, a jednak kosztują dużo drożej. Dwie przyjaciółki, które stoją za tym biznesem - Emily Faulstich i Kimberley Gordon świetnie znają się na rzeczy. Idealnie umieją zareklamować ubrania, na które niewiele osób spojrzałoby w lumpeksie, a jednak z metką wildfox couture wszystko rozchodzi się jak ciepłe bułeczki. Jak same mówią - inspiracje czerpiemy ze stylu vintage, snów, pięknych książek i z dziewczęcego ‘sleepover’.

Świetne są ich kampanie reklamowe, wszystkie w tym samym stylu, a jednak co sezon z innym "tematem przewodnim". Przypominają trochę te Juicy Couture – pełno słodyczy, różu, a co najważniejsze: zabawy i dziewczęcości. Projektantki na swojej stronie piszą, że ubrania stały się za poważne, dlatego nadszedł czas na zmianę - Wildfox! Idealnie wpasowują się w zmeniające się trendy, bardzo szybko podłapują, to co modne i zmieniają na swój styl. Robią to tak umiejętnie, ze prawie od razu kazda dziewczyna chce mieć podkoszulek od Wildfox z napisem "Fangs are fantastic" (na fali serialów i filmów o wampirach) czy udawane logo Chanel, skonstruowane z dwóch odwróconych piątek.
Jednak dla polskie realia t-shirt za 240 zł to dużo, więc najlepiej jak posłużą nam za inspirację. Wystarczy kupić farby do ubrań, stare, powyciągane bluzki i ściągnąć kilka pomysłów ze stylu młodego pokolenia L.A.

wildfoxcouture.com

w polsce do kupienia na antler.pl

Effortless cool ▲

2010-11-27T17:50:00.026+01:00

Mody powstają także i w Internecie, nawet pojawiają się pewne tendencje, co do wstawianych zdjęć na facebooka. Ostatnio zauważyłam, jak wiele moich znajomych robi całe nowe albumy, po to by wstawiać zdjęcia trójkątów, ziemi, czy kosmosu. W morzu, a raczej galaktyce tego typu zdjęć, jedno mnie najbardziej zainteresowało:

Słowo‘hipster’ w nim występujące oczywiście szybko wklepałam do Google'a. I tym razem amerykańska wikipedia mnie nie zawiodła: „describe types of young, recently settled urban middle class adults and older teenagers with interests in non-mainstream fashion and culture, particularly alternative music, indie rock, independent film, magazines” Szukając dalej natrafiłam na wiele innych, ale wszystkich bardzo poodbmych do siebie tekstów na temat tej subkultury. Generalnie chodzi o złote dzieciaki, chcące być niesamowicie oryginalne. To, co mnie najbardziej zainteresowało to było oczywiście to, w co właściwie hipsterzy się ubierają?
Dla hipstera ważnym pojęciem kluczem jest niedbałość. Hipster jest zawsze do tyłu, a z drugiej strony do przodu. Noszenie tego, co wyszło z mody, może zarówno zapowiedzieć tę modę na następny sezon i sprawić, że wszyscy na ulicach będą chcieli nosić np. bluzy adidasa w trzy paski z obowiązkowym logiem-tulipanem. Jednak gdy hipster zauważy, że ktokolwiek inny założy podobną rzecz – natychmiast przestaje ją nosić. W końcu nie ma nic mniej pociągającego w przechwytywaniu cudzych trendów – lepiej lansować własne!
Hipster nie lubi sztastać pieniędzmi, więc niektórzy przypominają trochę kloszardów. Ich włosy także są w nieładzie artystycznym, albo po prostu wyglądają jakby nigdy nie ujrzały fryzjera. Najbardziej śmiali i odważni zapuszczą nawet brodę, albo wytatuują sobie jakąś sentencję, czy też gwiazdki (które obok trójkąta są bardzo ‘hip’). Popularny wśród hipsterek jest także look ‘właśnie wróciłam z imprezy’ – rajstopy z dziurami, przekręcona, lekko zmiętolona bluzka i rozmazany makijaż.
Nie wolno także zapomnieć o dodatkach: okulary Ray Ban Wayfarer to klasyk, ale najlepsze będą te o jeszcze większych oprawkach – najlepiej wyszperane gdzieś na bazarze (Koło) czy też w Internecie. Na szyi można zawiesić coś bardzo dużego, albo mnóstwo złotych łańcuchów – zgodnie z upodobaniem.
Najmodniejsze sklepy dla hipsterów to American Apparel, Urban Outfitters, Cheap Monday i oczywiście niezastąpiony vintage – czyli ciuchy z drugiej ręki.
Trudno jest jednoznacznie zdefiniować ich styl, czy sposób ubierania się. W końcu to właśnie zmiany są tym, co ich określa.

Ale po co właściwie ja się tak rozpisałam, skoro najłatwiej będzie, jak wstawię kilka zdjęć, które z pewnością więcej wam powiedzą:

2010-11-14T21:56:00.006+01:00

HAPPY BIRTHDAY TO OUR BLOG

!!!

2010-11-14T00:04:00.006+01:00

Wczoraj na swoim blogu Tavi Gevinson ogłosiła, że razem z Jane Pratt (osobą stojącą za "Sassy", kultowym pismem z lat 90tych) zakłada magazyn, na razie bez nazwy. Tak ta 14latka jest juz o krok bliżej do zostania nową Anna Wintour. Nie ma to być "Sassy vol.2" - Tavi chce stworzyć pismo niezależne: dla nastolatek, pokolenia internetu. Własnie za pomocą internetu zamierza skompletować redakcję tej jeszcze nie-nazwanej publikacji. E-maile o sobie, z przykładowymi pracami (czy to artykułami, czy ilustracjami) można wysyłać na adres MagazineSubmissionsAreFun@gmail.com do 19 Listopada. Moim zdaniem jest to wspaniała wiadomość. Chyba pierwszy taki przypadek, żeby blogerka (powtarzam 14latka) miała szansę uczestniczyć w tworzeniu pisma. A może to za wcześnie? Może powinna najpierw, dorosnąć, pójśc na studia i zacząć od bycia asystentką jakiejś redaktor naczelnej? W każdym razie, zacznę oceniać, jak zobacze efekt. A wy co o tym myślicie, kupicie pismo Tavi?

Lanvin for H&M

2010-11-03T00:32:00.006+01:00

Dzisiaj na Vogue.com swoją pemierę miała kolekcja Lanvin dla H&M, a na nitrolicious.com zobaczyć można kompletny "lookbook". W kolekcji znalazło się wszytk,o co tylko można było sobie wymarzyć: od t-shirtów z słynnymi rysunkami Elbaza, po asymetryczne sukienki obecne na prawie każdym jego pokazie. Oprócz tego, znajdziemy spódnice, trencze, płaszcze, buty i biżuterię. Kolekcja jest, jak na taką kolaborację, całkiem spora (nie tak, jak rok temu Jimmy Choo).
Panowie też nie powinni wyjśc z pustymi rękami. Dla nich Elbaz zaprojektował swoje ulubione, duże muszki, do tego błyszczące buty i elegenckie marynarki. Bez wątpienia jest to najlepsza z kolekcji, którą znani kreatorzy pokazywali w H&M. Kolekcja Karla Lagerfelda była pamiętna, ale dlatego, że była pierwsza. To, co Sonia Rykiel nam pokazała rok temu, może i było ładne, ale zbyt przewidywalne. A projekty Albara Elbaza dla H&M są takie, jak te które pokazuje podczas paryskiego tygodnia mody - kobiece, eleganckie i ponadczasowe. Już nie cały miesiąc dzieli nas od 23 Listopada, kiedy to Lanvin pour H&M dotrze do sklepów.
Czy jest w tej kolekcji coś wartego waszych pieniędzy, na tyle aby znaleźć się w gigantycznej kolejce pod domami centrum?

Stylowo w okryciu Supermana

2010-10-22T20:28:00.033+02:00

"Niegdyś obszerny płaszcz pielgrzymi z kapturem, chroniący całą postać przed deszczem i chłodem, nawet w czasie konnej jazdy. Potem strój romantyków, a w początku XX wieku w środowisku cyganerii okresu Młodej Polski ulubiony kostium artystów i literatów."

Ela i Andrzej Banach - "Słownik mody" 1962

Może nie jest specjalnie odkrywcza, ani innowacyjna, ani specjalnie awangardowa. To klasyk, trochę zapomniany element garderoby, który co jakiś czas powraca, by potem znów zniknąć na kilka lat w szafach, ukryć się pomiędzy krótkimi kurteczkami i długimi płaszczami.
Bardzo popularna w średniowiecznej Europie, a swój pierwszy wielki 'comeback' przeżyła w wieku XIX. Sprawdziła się na wojnach, polowaniach - jednym słowem wielozadaniowa, praktyczna, ciepła. Teraz sprawdza się także na ulicach. Zawsze wygląda elegancko, a co także ważne, szczególnie przy zimnej i wietrznej polskiej jesieni - idealnie wszystko zakrywa, opatula i ochroni przed zimnem . Nie jest prawdą, ze pogrubia. To wszystko kwestia tego, z czym się ją zestawi. Najlepiej będzie wyglądać do czegoś przy ciele, np. obcisłych spodni, czy ołówkowej spódnicy. Może być też noszona jako jeden element - sukienkę. wystarczy założyć parę ładnych obcasów i rajstop.
Ja wydobyłam z przepastnej szafy mojej babci jej piękną pelerynę, dwustronną: szarą i w szkocką, czerwoną kratę. Babcia zadawala w niej szyku w latach 60tych, budząc prawdziwe zamieszanie na ulicach Moskwy. Nie mogła przejść spokojnie, bo przechodnie szarpali ją bezceremonialnie krzycząc „dziewoczka bez ruczek, smatri!...”
W tym sezonie najładniejsza będzie ta w kolorze beżowym, lub jak kto woli 'camel'. Ponadczasowym zakupem okaże się oczywiście peleryna czarna, bądź szara, a dla osób chcących poszaleć najlepszą opcją będzie ta w stylu boho, z frędzlami, albo we wzory.

Peleryna była też must have w prawie każdej kolekcji na jesień 2010, poniżej są na to dowody:

style.com

Warsztaty Projektowania i Szycia

2010-10-19T19:05:00.001+02:00

Więcej informacji na stronie Centrum Cybernetyki

Top secret collaboration

2010-10-12T19:54:00.004+02:00

Nie jest to nic odkrywczego, ani bynajmniej news 'last minute', że Alber Elbaz zostanie kolejnym projektantem, którego ubrania zagoszczą w sklepach H&M na całym świecie. Marketing jest idealnie przemyślany, bowiem cała kolekcja jest osnuta mgłą tajemnicy, a poszczególne wiadomości są starannie filtrowane do nas - odbiorców, a także niedługo... klientów! Światowa premiera przewidziana jest na 2 listopada. Can't wait!

New York Fashion Week

2010-10-07T13:26:00.013+02:00

Przepraszam za tak opóźnione relacje z nowojorskiego tygodnia mody, ale szczerze mówiąc ostatnio bardziej po głowie chodziło mi to, jak dodawać do siebie wektory, niż to, że Marc Jacobs w swojej wiosennej kolekcji złożył hołd latom 70tym. Ale ile można?!

Nowy Jork jest miastem młodych projektantów. Głównie dzięki temu, że to tam znajduje się jedna z najlepszych szkół projektowania (Parsons - gdzie kręcą program "Project Runway") i to właśnie tam urzęduje i rozdaje swoje nagrody CFDA. Dlatego przy pisaniu o nowojorskich pokazach, nie można nie wspomnieć o Proenza Schouler, Vena Cava, czy Prabal Gurung. Wszyscy Ci projektanci mimo, że nie skończyli jeszcze 3o, to już ustanowili swoją pozycję w świecie mody i ich klientkami są Anna Wintour, Michelle Obama oraz wiele modnych kobiet na całym świecie.

VENA CAVA

Lisa Mayock i Sophie Buhai prace nad wiosenną kolekcją zaczęły oglądając zdjęcia projektów "The Memphis Group", Mediolańskiej grupy designerów z lat 80tych. " We were attracted to Memphis because it is supposed to be a little kitsch ". Od Memphis, projektantki zaczerpnęły kolory i podejście do projektowania - pełne poczucia humoru.

W kolekcji znajdziemy długie, jedwabne sukienki o geometrycznych dekoltach, minimalistycznie skrojone żakiety i spódnice o długościach za kolana (coś, czego będziemy widzieć coraz więcej na pokazach - w Londynie, Mediolanie i Paryżu). Oglądając pokaz, robi nam się cieplej, czujemy zapach lata i powiew morskiej bryzy - zabrzmiało tandetnie, ale to prawda!

PROENZA SCHOULER

Bez wątpienia mój ulubiony "Design Duo". Na jesieni Jack McCollough i Lorenzo Hernandez udowodnili, że nikt nie jest bardziej cool niż oni. Ich wiosenna kolekcja jest bardziej dorosła, wydaje się być dojrzalsza. "Krótszych i bardziej przylegających do ciała rzeczy nie dało się już zaprojektować" - wyjaśnia Hernandez. Tweed zastąpił lycrę, a długości, czasem nawet bywają za kolana. Tweed? Czarno-biały, pastelowy? Nic z tych rzeczy! Tweedowe żakiety i sukienki P&S pokazali w flouresencyjnych kolorach - powiało świeżością. Nie cała kolekcja składa się jednak z tweedu, mamy tu też powtórkę z trendu sprzed paru sezonów, mianowicie "le slip illusion" - bielizna na wierzchu (jeszcze pamiętacie? Dior - bardzo glamour). Trend ten został zinterpretowany w zupełnie nowy sposób. Elegancki , czarny biustonosz stał się elementem neonowo-żółtej, szyfonowej sukienki z falbanami. Podsumowując - duet projektantów ubiera... Annę Wintour! Mam wrażenie, że ta kolekcja powstała specjalnie dla ich oddanej fanki. Czy obowiązkowym dodatkiem do kreacji od Proenza Scholuer tej wiosny będzie zimne spojrzenie i ciemne okulary?

CALVIN KLEIN

Minimalizm w tym sezonie zdecydowanie zalicza się do ważniejszych trendów. Jednak u Calvina Kleina minimalizm to nie trend, leczzasada. "It's about the right dress at the right time" -wyjaśnił Francisco Costa. Projektant pokazał nam sukienki o różnych krojach i różnych długościach. Jedne były dłuższe i delikatniejsze, inne nieco krótsze o bardziej zdecydowanych krojach. Cała kolekcja była czarno-biało-szara, za wyjątkiem kilku LbD's (little BLUE dresses) - idealnie wyróżniających się kobaltowych kreacji. Każdy znajdzie tutaj coś dla siebie, długie i szerokie sukienki są genialne w swojej prostocie. Dla niektórych, minimalizm to wiecznie to samo, jednak Francisco Costa pokazał, że nic z tych rzeczy! Minimalism done right, I say!

RODARTE

Siostry Mulleavy zdążyły sobie już zjednać grono wiernych wielbicieli (Kirsten Dunst, Tavi Gevinson, czy choćby cała redakcja magazynu POP), a tym, co pokazały na Wiosnę/Lato na pewno ich nie zawiodły. Kolekcja bardzo różni się od poprzednich - ich słynne kolaże z tkanin nie są aż tak dramatyczne jak wcześniej, a kolory są dużo cieplejsze niż te obecne na poprzednich pokazach. Projektując na nowy sezon projektantki myślami były w północnej Californi - nadruki na materiałach to wzory inspirowane sekwojami z Santa Cruz. Jak zwykle wrażenie robią buty projektowane dla Rodarte przez Nicholasa Kirkwood'a - drewniane, rzeźbione obcasy na pewno nie raz pojawią się w sesjach zdjęciowych, jak przyjdzie wiosna. Zdecydowanie był jeden z ciekawszych pokazów na New York Fashion Week, pełen idealnych sukienek.

MARC JACOBS

"Why don't they look like THAT anymore?!" zapytał Marc Jacobs na widok Diane Von Furstenberg - jednej z kultowych projektantek lat 70tych. Istotnie, dzisiejsze kolejki do klubów w niczym nie przypominają tych sprzed słynnego CLUB 54. Może jednak teraz, po tym pokazie wszystko się zmieni? Krytycy pokochali wiosenną kolekcje Jacobsa. Nie jest może rewolucyjna, a pomysły nie zawsze własne, ale co z tego - it's fun! Kroje 'pożyczył'od BIBY, a niektóre wzory przypominały zygzaki Missoni, ale Jacobsowi udało się lata 70te przenieść w dzisiejsze realia i stworzyć kreacje, które nie wyglądają jak kostiumy na bal przebierańców, a wręcz przeciwnie, wykreować kolekcje pełną atrakcyjnych projektów i przepysznych kolorów! Projektant zaproponował sporą ilość kwiatów i kokard, fani kapeluszy też się nie zawiodą. Są też perfekcyjne wiosenne płaszcze, ale najważniejsze chyba są te letnie sukienki. W przeróżnych kolorach i długościach, sukienki z tej kolekcji bez wątpienia uatrakcyjnią każdą wakacyjną garderobę.

ALEXANDER WANG

Tak jak Marc Jacobs w swojej kolekcji powtórzył wiele motywów z lat 70tych, tak Alexander Wang w swojej powtórzył to, co w latach 90tych projektowali Helmut Lang, czy Anne Demeulemeester. Jednak Wangowi nie uszło to na sucho. Krytycy stwierdzili, że nie zobaczyli tu nic, czego nie widzieli wcześniej. Może oni nie, ale pokolenie internetu - młodzi ludzie, którzy pokazu nie oglądali z pierwszych rzędów, a sprzed ekranów swoich komputerów, na pewno stwierdzą, że dla nich ta kolekcja była świeża. I zapewne właśnie to oni, gdy przyjdzie wiosna, kupią ubrania Wanga. Czy mimo wszystko była to dobra kolekcja? Mi bardzo odpowiada estetyka Helmuta Langa - czyste kolory, luksusowe materiały, odważne kroje, a to, co pokazał nam Wang może i nie jest oryginalne, ale z pewnością wygląda jak coś, co niejedna młoda francuzka, włoszka, czy angielka założy na przyjecie, lub choćby na codzień. Może właśnie o to chodzi, żeby minimalizm lat 90 przenieść z wybiegów na ulice? W końcu ubrania Wanga są na znacznie 'młodszą' kieszeń niż te od Celine.

"We are all about identity"

2010-10-05T17:02:00.014+02:00

Okulary już dawno stały się modowym akcesorium, dla którego niektórzy są gotowi zepsuć sobie wzrok, bądź kupić oprawki jedynie po to, by wstawić szkła 'zerówki'. Jednak poza modelami z najwyższej półki, kupionymi przez Internet, nie widziałam interesujących oprawek. Te od Kasi Łupinskiej (absolwentki Krakowskich form przemysłowych) nie są może najtańsze, ale za to wykonane z najwyższej jakości materiałów, bardzo ładne, idealnie wyprofilowane i co dla niektórych może być najważniejsze -idealnie pasują do panujących trendów w modzie. Oprawki Łupińskiej będą idealnie wyglądać do jesienno-zimowego look'u, jaki zaprezentowała nam choćby Prada czy Louis Vuitton.

massadaeyewear

Pack your backpack!

2010-09-12T16:41:00.017+02:00

Przegladając najróżniejsze modowe blogi i strony, od jakiegoś czasu natykam się na coraz to nowe stylizacje, gdzie w ręku, czy na ramieniu osoby fotografowanej nie znajduje się bynajmniej torebka, ale… plecak.
Nie jestem pewna, czy jest to trend akurat na jesień 2010, ale to nie jest ważne.
Chodzę do szkoły, do pierwszej klasy liceum. Niestety nie mamy ani szafek, ani choćby półek na zostawienie podręczników, więc trzeba je tachać ze sobą w te i we wte. Nie jest ani wygodne, ani przyjemne, a już na pewno nie jest to zdrowe dla naszych kręgosłupów (zaczynam mówić trochę jak moja babcia... z którą nie sposób się nie zgodzić).
Często można zaobserwować, jak dumni pierwszoklasiści paradują po ulicach Warszawy z tornistrami większymi od siebie. Rzadszym widokiem jest młodzież z plecakiem, a już płci żeńskiej z takim zestawem w ogóle nie widzę. Plecaki zostały wyparte przez modne torby, albo nawet torebeczki, do których nie dość, że się nic nie zmieści, to jeszcze są zupełnie niepraktyczne i niewygodne do trzymania. Chłopcy też, w miarę rozwijającej się męskiej mody, zaczęli nosić torby, zazwyczaj na ramię… ale nie na chlopcach chciałabym się tym razem skupić.
Sama radośnie rzuciłam w kąt tornister w czarno-białe kotki już w trzeciej klasie i szybko zamieniłam go na zupełnie inny, sportowy model z niebieskim logiem najka. W miarę jak mój ‘styl’ ewoluował, zmieniał się także wygląd mojego plecaka. Raz doszyłam guziki, innym razem wyszyłam moje imię… Jednak nie przetrwał tak długo, bo w pierwszej klasie gimnazjum nabyłam swoją pierwszą torbę, może żeby poczuć się doroślej, a może dlatego, że wszystkie dziewczyny miały podobne.
Wszystkim licealistkom, gimnazjalistkom, a także tym zbuntowanym młodszym dziewczynkom, które marzą o czasach, gdy będą mogły nosić małą torebkę zamiast odblaskowego tornistra, radzę powrócić do plecaków, i zobaczyć, jak fajnie można w nich wyglądać (niekoniecznie w tych z brokatową Hanną Montaną, chociaż...Why not?...

Poniżej wklejam kilka zdjęć, które mnie zainspirowały do ‘zmiany’:

gearfuse, jakandjil, stylecartel, refinery29, fashion toast, tangentmag

VOGUE.com

2010-09-10T21:05:00.010+02:00

Do nie dawna style.com, było "the online home of Vogue". Teraz, nie byłoby mniej trafnego określenia. Vogue.com już nie jest tylko dodatkiem do pisma, gdzie można zobaczyć filmiki zza kulisów sesji zdjęciowych, stało się największym konkurentem style.com, publikując zdjęcia i recenzje najnowszych kolekcji i komentując bierzące wydarzenia. Podobieństwa tutaj się nie kończą. "Dyrektorem kreatywnym" Vogue.com jest Candy Pratts Price, do niedawna pełniąca tą samą funkcje nigdzie indziej, jak właśnie w style.com. Doceniam to, że style.com jest stroną z 1oletnią (jak na internet bardzo długą) tradycją i, że przez ostatnie parę lat właśnie tam oglądałem co nowego stworzył Alber Elbaz, czy Marc Jacobs i podziwiałem kreacje z Gali w MET Institute, jednak nie mogę powiedzieć, że pozostanę stronie wierny. Kolekcje znacznie lepiej ogląda się na nowej stronie Vogue'a, zdjęcia są większe i jest więcej zbliżeń (na akcesoria czy faktury tkanin),a poza tym strona jest po prostu ładniejsza, przyjemniejsza dla oka. A więc polecam zajrzenie na nową stronę VOGUE'a i może obejrzenie pierwszych kolekcji z zaczynającego się New York Fashion Week.

Na koniec najnowsza okładka Vogue US, na której widnieje Carey Mulligan, aktorka znana z roli w filmie "An Education"("Była sobie dziewczyna") w sukience Chanel Haute Couture, która, jak z opowieści Mulligan wynika, była "sample size" i nie sposób było jej się w nią zmieścić, co nie przeszkodziło w zrobieniu zdjęcia (sukienka nie jest dopięta, a jej dolna część w ogóle nie jest włożona, od tali w dół, Carey jest owinięta ręcznikiem)

"The cover dress was very pretty but wouldn’t go over my a***. Sample size is very, very tiny. I’m actually wearing a towel around my waist and the bottom is clipped up because I couldn’t fit."

Mood Boards

2010-09-08T19:00:00.008+02:00

Witaj szkoło...

2010-08-31T17:43:00.010+02:00

Rozleniwiliśmy się nieco przez wakacje. Przepraszam za nas oboje. W najbliższym czasie postaramy się dodawać więcej postów. Niedługo J. wstawi swoje kolaże - 'mood boards' na jesień, które na pewno wam się spodobają.
Chciałam też podziękować za komentarze - te miłe i te niezbyt przyjemne. Fajnie jest wiedzieć, że ktoś czyta naszego bloga - czy to mu się podoba czy nie, to już inna sprawa.

Powracając do mody, a także do szkoły... (nieuchronny 1 września jest już tuż tuż) chciałam pokazać wam kilka szkolnych akcesoriów z wyższej półki.

Juicy Couture

Marc by Marc Jacobs

Weekend z kostiumologią

2010-08-27T18:02:00.003+02:00

Dla wszystkich zainteresowanych historią mody, koniecznie! Cały weekend w sztukarni będzie można wysłuchać wykładów, obejrzeć pokazy slajdów i fragmenty filmów kostiumowych. JA napewno się wybieram, więc mam nadzieje, że do zobaczenia!

Szczegóły na sztukarnia.pl

"Variation chic"

2010-08-12T12:18:00.005+02:00

fashiongonerogue

Vogue Italia, August 2010
Abbey Lee Kershaw by Mario Sorenti

I(t)Phone

2010-08-10T11:51:00.005+02:00

Iphone stał się już elementem kultowym fashionistek, a także tych ‘wannabes’ na całym świecie. Wystarczy choćby spojrzeć na zdjęcia Tommy’ego Tona, na których obok albo wręcz zamiast torebki jest obowiązkowo to małe cudo elektroniki. I nie dziwić im się, bowiem Iphone ma tak wiele funkcji i aplikacji, które sprawiają, że każda osoba będzie na bieżąco z najnowszymi kolekcjami, trendami oraz modowymi wpadkami gwiazd…
Dla mnie Iphone stał się rodzajem uzależnienia, niemal w każdym miejscu sprawdzam, czy jest wi-fi. Nawet jeśli akurat nie czekam na żadnego maila, ani inną nie cierpiącą zwłoki sprawę, po prostu wchodzę do internetu i łudzę się, że perez hilton napisał coś na cocoperez, albo Lauren Sherman wstawiła nowy post na fashionista.
Nie można zapomnieć o aplikacjach, które znacznie ułatwiają nam dostęp do najświeższych informacji i gorących ploteczek, bez wpisywania długich adresów www… O nich właśnie chciałam powiedzieć. Poniżej przedstawię wam, 5 moich ulubionych (darmowych!) i dam krótki opis.

1. Style.com - według mnie, to najlepiej działająca aplikacja strony internetowej, ponieważ znajduje się na niej wszystko, co mogłabym przeczytać w sieci. Projektanci są ułożeni alfabetycznie, a zdjęcia są duże i można je dodatkowo powiększyć bez efektu ‘rozpikselowania’.

2. Elle (fr.) – najbardziej podobają mi się rysunki Soledad, a także cała oprawa graficzna. Aplikacja podzielona jest na 7 działów: Photos, ElleInfos, Tendances, Livres, J’aime, Agenda oraz Musique. W kilka sekund dowiemy się czego się słucha, o czym się mówi oraz jak noszą się francuzki w danym sezonie. Ponadto łatwy język jest przydatny dla kogoś (czyt. mnie) stawiającego swoje pierwsze kroki w nauce francuskiego.

3. Chifeed – mój niekwestionowany fejwryt. Są to same zdjęcia z najbardziej znanych modowych blogów (Sartorialist, Face Hunter, JakandJil, Cherry Blossom Girl, altamira) a także z Lookbook’a. Można samemu zanzaczyć, które zdjęcia chcemy oglądać aktualnie, ja zawsze wykluczam LookBooka, którego nie za bardzo lubię… ale o tym innym razem. Aplikacja przydatna, jeśli chce się komuś pokazać jakieś zdjęcie – wystarczy zrobić printscreen i wysłać.

4. F Network – był już tekst, były zdjęcia, a gdzie filmy? No właśnie, ściągając F Network nie będziecie w stanie się oderwać od oglądania zazwyczaj około 10-minutowych videos z pokazów, także tych ‘plus anciens’.

5. Tiffany & Co. – długo zastanawiałam się, czy mogę na tej liście umieścić także jedną z moich ulubionych i ostatnio często odwiedzanych aplikacji… W której wybieramy… zaręczyonowe pierścionki! Nie planuję wychodzić w najbliższym czasie za mąż, jednak te charakterystyczne biało-niebieskie opakowania (a raczej ich zawartość!) sprawia, że chcę być otoczona wianuszkiem bogatych kawalerów, zdolnych przekupić mnie diamentami od Tiffanye’go, bym choćby spojrzała w ich stronę. Na razie jednak marzę, oglądam Audrey Hepburn stojącą przed witryną i zajadającą się croissantami… i zawsze zaznaczam największą liczbę karatów ;)

NOWNESS.com

2010-07-30T23:35:00.008+02:00

Są wakacje i posty stały się bardzo rzadkie, za co przepraszamy i od września obiecujemy poprawę . Tymczasem, tym postem rozpoczynam serię, w której będe pisał o stronach internetowych, z których czerpię swoją wiedzę o modzie - o tym, czego na nich szukam i co jest w nich wyjątkowego. Zapraszam też do dzielenia się waszymi źródłami. Życzę miłych wakacji!

Nowness to strona należąca do koncernu LVMH( Louis Vuitton Moet Hennesy). W odróżnieniu od innych stron, które publikują coś 3-4 dziennie i relacjonują pokazy na żywo, Nowness ogranicza się do jednej publikacji dziennie. Czasem są to filmy krótkometrażowe ( na przykład "Maze" z Keirą Knightley w roli głównej, czy "Hong Kong Heartbeat" Jean-Claude Thibaut'a), czasem sesja zdjęciowa (Nowness sfotografowało słynną blogerkę Jane Aldridge i jej równie sławną mamę, w ich domu w Atlantcie), a czasem historia pewnego kultowego przedmiotu (patrz chusta Hermes). Polecam zaglądanie codziennie, bo to co znajdziemy na Nowness, znajdziemy tylko na Nowness. Codzienne posty ocenić można jedynie"Love", lub "Don't Love". I Love.

Keep it MAXI for Summer

2010-07-12T19:10:00.004+02:00

Długa spódnica/sukienka kojarzy nam się z czymś strasznie obciachowym, hipisami i naszą własną babcią. Nie wkładamy jej, bo poczujemy się staro, a zasadę, że trzeba odsłonić wszystko co się da znamy na wylot, więc bez względu na to, jak wyglądamy, zawsze sięgamy po sukienkę bądź spódnicę kończącą się przed kolanem.
Na ulicach warszawy rzadko widać osoby w rzeczach dłuższych, niekoniecznie opinających się na biodrach. A szkoda! Nie wiedzą co tracą, a to, że spódnice i sukienki za kolana pojawiają się rzadziej w sieciówkach, niż te, które ledwo zasłaniają pupę, sprawia, że jeszcze bardziej zapominamy jak bardzo kultowym elementem garderoby są– modne teraz i zawsze – MAXI spódnica i MAXI sukienka.

kliknij na kolaż - powiększy się

Viva! Moda

2010-06-25T23:12:00.010+02:00

Szukając dzisiaj w Trafficu jakiegoś magazynu o modzie (dla odmiany!) nie spodziewałem sie, że wyjdę z pismem...Polskim. A tak, Viva Moda kosztowała mnie zaledwie 9,90, a przywróciła mi wiarę w polską prasę zajmującą się modą. Viva Moda nie stara sie być alternatywna, nie chce naprawiać życia czytelników, radząc im jak osiągnąć sukces w pracy, czy znaleźć swoją drugą połówkę - jest po protu pismem o modzie ze zdjęciami z pokazów, wywiadami z bloggerami, stylistami (nawet z samym Andre Leon Talley) i wieloma, wieloma stronami poświęconymi aktualnym trendom.

W "Viva Moda" zawarte jest prawie wszytko co warto wiedzieć o modzie na sezon wiosna/lato. Od najbardziej popularnej projektantki (Phoebe Philo, oczywiście), najważniejsze wydarzenia , wystawy i po roszady, jakie mają miejsce w świecie wydawnictw modowych (patrz: objęcie przez Stefano Tonchi stanowiska redaktora naczelnego ''W''). Oprócz (jak już wspomniałem naprawdę ogromnej ilości zdjęć z wybiegów), w "Vivie..." znalazło się parę niezbyt oryginalnych, ale też kilka zaskakująco dobrych sesji (jedna z nich znalazła się nawet na fashiongonerogue).

Wydaję mi się, że takie pisma, z najważniejszymi informacjami, ale niezbyt dogłębną analizą,

prowadzą do takich publikacji jak "POP", czy "LULA", gdzie redakcja skupia się, nie na informowaniu

o modzie, a na pokazaniu tego co zobaczyła na wybiegach w swój własny, odmienny sposób i przetwarzaniu

tego w oryginalne zdjęcia i ciekawe artykuły. W wydaniu Polskim, może kiedyś? Na koniec pare zdjęć i jeszcze tylko słowo; polecam interesującym się modą, polskimi blogerami, czy światowej sławy stylistami, "Vive! Modę".

Dutch Couture

2010-06-20T14:00:00.033+02:00

“If the key commandment of glamorous, upscale shoe design for women is to amplify and exaggerate the curves of the human foot, ten Bhömer’s shoes are riotous and sensuous sinners”

Shumon Basar, design and architecture critic.

Marloes ten Bhömer - nazwisko nic nie mówiące polakom. Jeszcze! Na świecie bowiem, jest znaną projektantką, miała ponad 16 wystaw swoich prac. Podkreślam słowo "wystaw", gdyż właśnie tam idealnie pasują jej projekty. Buty wychodzące z jej pracowni są awangardowe (bardzo!) i przypominają konstrukcje architektoniczne. Wyglądają bardzo interesująco i spokojnie można doszukiwać się w nich inspiracji budynkami i obiektami codziennego użytku. Nic dziwnego, że designerka udziela wykładów na temat jej butów. Jestem pewna, że każdego zainteresowałaby historia ich powstawania, oraz cały proces tworzenia. Projektantka miksuje różne materiały. Połączenie plastiku, skóry, czy gumy to dla niej chleb powszedni. Odkryła nawet nowy sposób projektowania, opowiada o nim w wywiadzie dla strony fashiontrendsetter. Zapowiada także, ze niedługo pokaże światu projekty rękawiczek. Jestem pewna, że będą równie oryginalne, co jej buty. Oby tylko można było w nich włożyć bez problemu ręce do kieszeni, podczas mroźnych listopadowych wieczorów.

Zobaczcie, jak bardzo niezwykłe są jej buty, które z pewnością mogłyby konkurować ze słynnymi "racicami" (nie mogłam się powstrzymać od tego określenia!) Alexandra Mcqueena, oraz tymi , hmm... kopytami od Niny Ricci:

http://marloestenbhomer.squarespace.com/

The Power of Fashion!

2010-06-17T20:53:00.004+02:00

cybernetyki222.pl

fashionproject.pl

Warszawa da się lubić

2010-06-17T20:27:00.014+02:00

Ostatnio, będąc na Pikniku Kulturalnym Gazety Wyborczej, nabyłam (drogą kupna) "Alternatywny Przewodnik: Zrób to w Warszawie". Już na początku powiem, że ów przewodnik zrobił na mnie świetne wrażenie. Autorzy żartobliwie i z dystansem podchodzą do tematu, nie kreują Warszawy na nowo i nie przedstawiają jej nam jako światowej prowincji, czy metropolii.

Odkrywają i pokazują ją nam z zupełnie innej strony. To dobry przewodnik nie tylko dla tych, którzy w stolicy nigdy nie byli, ale szczególnie polecam lekturę rodowitym mieszkańcom, którzy znajdą nowe sposoby spędzania wolnego czasu, albo choćby uśmiechną się, gdy gubienie się w podziemiach Dworca Centralnego im ten czas zabierze.

Wklejam skany tych stron z przewodnika, które z pewnością zainteresują kazdą osobę pragnącą poznać młodych projektantów i wyszperać interesujące ubrania:

Więcej informacji o książce

Zrób to w Warszawie - Blog

Gazeta.pl

Facebook

The Week in Fashion

2010-06-11T17:49:00.006+02:00

Trwają prezentacje kolekcji RESORT. Tak, jak kilka tygodni temu w pokazie Chanel, u Yves Saint Laurent i Louis Vuitton widać powrót lat 70tych. Oznacza to dużo dzwonów, wytwornych garniturów, kapeluszy i wielkiej biżuteri. Oscar de la Renta, projektant dość konserwatywny, tym razem nie pozwolił widzom zapomnieć, ze żyją w XXI wieku. Pokaz można było oglądać na facebooku, a modelki zamiast torebek, w rękach trzymały Ipady, w zaprojektowanych przez de la Rentę luksusowych pokrowcach. Bardzo podoba mi się to co zaproponował Nicholas Ghesquiere, mianowice sukienki inspirowane strojami, które latach 60-tych Cristobal Balenciaga zaprojektował dla stewardes - to w połączeniu z kolorowymi, letnimi wzorami składa się na świetną kolekcję, którą sam Ghesquiere opisał jako "techno-boheme".

Style.com - "The Apple of Oscar's Eye"

fashionista - Czy Jason Wu to nowy Oscar de la Renta? I dont think so, ale fashionista i owszem

Halle Barry jako pierwsza czarno skóra kobieta od 1989r zagości na okładce najważniejszego Vogue'a w całym roku (oczywiście September issue).

styleite

Zdecydowanie najważniejszym wydarzeniem w świecie mody, w tym tygodniu było rozdanie nagród CFDA (Council of Fashion Designers of America). Pełna lista zwycięzców znajduje się tutaj.

Za najlepszego projektanta (w kategori moda damska) uznano Marca Jacobsa, który na nagrodę czeka już od paru lat. Za akcesoria, doceniono Alexandra Wanga, a w modzie męskiej nagrodzono duet z Rag&Bone. Nagrodę za całokształt twórczości dostał Michael Kors, nie zabrakło też hołdu ku czci zmarłemu Lee Mcqueenowi.

NY Times o tym, o ile krótsza w dzisiejszych czasach jest droga do zostania sławnym projektantem

style.com

fashionista

Na koniec, w tym tygodniu swoją premierę miał nowy teledysk Lady Gagi, wyreżyserowany przez samego Stevena Kleina.

stylerookie

racked

INDUSTRIE

2010-06-10T21:18:00.006+02:00

W poprzednim poście pisałem o Industrie, jako o piśmie, które w tym miesiącu miało swoją premierę i umieściło Annę Wintour na okładce. Teraz piszę, jako zdeklarowany fan. Kupiłem Industrie w ten weekend i nadal nie mogę sie przestać zachwycać. Artykuły są ciekawe i wyczerpujące, a sesje stylizowane i fotografowane przez najlepszych. Nie znajdziemy tu wywiadu z żadną aktorką, czy artykułu o działaniu nowego super kremu. Pismo jest w całości poświęcone ludziom, którzy tworzą modę: od dziennikarzy, stylistek, po dyrektorów wydawnictw takich jak Conde Nast (wydaje m.in. VOGUE), czyli tym osobom, które kształtują nasz pogląd na modę, mimo to ich nie znamy.

Jest wywiad z Tomym Tonem (z Jak&Jil) o tym, co się stało, że naczelne magazynów (np. Anna Dello Russo) stały się materiałem na okładki. Jens Grede rozmawia z Katie Grand - stylistką, która pracuje dla Louis Vuitton, Vogue Italia, POP, Love, Dazed&Confused i wieloma innych... Do wywiadu z Patrickiem Demarchelier, zdjęcia robi jego własny syn. Inną zaletą pisma jest to, że daje nam wgląd w pracę i życie: m.in Phoebe Philo (pokazana jest jej "tablica inspiracji"), czy Franci Sozzani - poznajemy, z kim "dead or alive" najbardziej chciałaby zjeść obiad (wybrała Tima Burtona, Tildę Swinton, Francisa Bacona i Jeffa Koonsa).

Jedyną wadą Industrie jest to, że będzie wychodziło tylko 2 razy do roku. najchętniej bym zeskanował każdą stronę po kolei, no ale cóż:

Stylistka Katie Grand: "When Marc and I were backstage at Vuitton with 54 girls lined up in huge afro wigs, we did look at each other for a second and go,'What the fuck have we done?' But at the end of the day, you know why you make those decisions"

Luis Venegas - założyciel 3 niezależnych publikacji "Fanzine137", "Electric Youth" i "Candy" : "I don't want my magazines on every newsstand in the world. I'd rather they be kept for people who are really interested in them, people who search them out and keep them"

W numerze całym poświęconym "The future of fashion" zew przeszłości - stroje z archiwów Paco Rabanne.

My favourite IT GIRL

2010-06-10T19:19:00.050+02:00

Jeśli szukasz posta o Alexie Chung, siostrach Olsen, czy choćby o Chloe Sevigny, chętnie skieruję cię gdzie indziej. Podać mogę nawet dokładne adresy drogą mailową.
Ja chciałabym opisać i przedstawić styl innej, mniej znanej w Polsce, dużo bardziej popularnej na świecie, szczególnie we Francji (wiesz, o kim mowa?) - IT GIRL.

Jeśli jednak nie wiecie (co za faux pas!:) kim i co to takiego ta 'it girl' jest, radzę kliknąć tutaj.

Jeszcze przed przedstawieniem bohaterki mojego posta, chciałam zwrócić uwagę, że w naszych czasach (nie mówię tu bynajmniej o polsce) it girl to nie tylko zwykła dziewczyna, która ładnie, albo po prostu inaczej się ubiera. To jest osobna marka, firma, która z czasem zaczyna współpracować ze sklepami (patrz: Jane Aldridge + Urban Outfitters), stylizuje wystawy sklepowe, pozuje, albo nawet zaczyna gościnnie pisać i kręcić filmy.
Jak się okazuje, to one w zabójczym tempie przejmują świat mody, a stylu to już z pewnością.

Gainsbourg? Czy nam to coś mówi?
'Coś', to dobre określenie. Kojarzymy nazwisko ze śpiewem, kinem i muzyką. Ciepło. Następna myśl, nasuwająca się to Francja.... Powoli dochodzimy do Serge'a Gainsbourga. Cieplej.

Owoc miłości piosenkarza, ze słynną brytyjską aktorką - Jane Birkin (tak, właśnie jej imieniem nazwali tę słynną torebkę), to właśnie Charlotte Gainsbourg. Gorąco!

Nie jest żadną 'modnisią', jej stylu nie można określić jako pańciowaty, a ubrań nazwać ekstrawaganckimi.

Jednak, jak się okazuje, potrzebujemy chwili wytchnienia od glanów Agyness Deyn i modnych, vintage zdobyczy Chloe Sevigny. Kompromisem w tym wypadku staje się niewymuszona elegancja Charlotte Gainsbourg, która zazwyczaj nosi dżinsy, podkoszulek i marynarkę. Po prostu. A jeżeli szaleje z materiałami i fakturami, robi to bardzo umiejętnie i zachowuje we wszystkim swój własny styl, dzięki któremu zawsze łatwo ją rozpoznać.

Co prawda, od niedawna podpisała kontrakt z Balenciagą, więc musi promować markę i ubierać się w to, co Nicolas Ghesquiere dla niej stworzył... Ech, jakże cieżkie musi być życie muzy jednego z najbardziej znanych projektantów świata...

Vogue Paris, December 2008

Ciao Bella!

2010-06-06T17:04:00.008+02:00

Małgosia Bela by Cedric Buchet.

Vogue Nippon, July 2010.

See more photos here.

The Gentlewoman i 10 Magazine

2010-06-02T20:17:00.028+02:00

Oczywiście doceniam to jak wspaniały jest internet i, że dzięki niemu mogę każdego dnia dowiadywać się o modzie czegoś nowego. Jednak obejrzenie sesji na fashiongonerogue, to nie to samo, co zakupienie pisma, przejrzenie każdej strony, przeczytanie co Hamish Bowles, czy Tim Blanks mają do powiedzenia.

Dlatego właśnie staram się kupować to, co w danym miesiącu wydaje mi się najciekawsze Zazwyczaj kończy się na Vogue'u Paris, lub Italia, czasem W, czasami, na przykład w maju, kiedy cały numer był poświęcony "American Woman", Vogue'u amerykańskim.

Niedawno tavi (którą z jednej strony podziwiam, a z drugiej nie potrafię powstrzymać zazdrości: Gdzie moje zaproszenia na New York Fashion Week i prezenty od Rei Kawakubo?!) napisała o "rewolucji" w modowych magazynach, mianowicie, że aż trzy pisma umieściły na okładkach nie modelki, czy celebrytki, a ludzi którzy modę tworzą.

10 magazine z okazji swoich 10 urodzin zrobiło 10 różnych okładek z 10 (a jakże) różnymi projektantami. Przeprowadzono z nimi wywiady o tym, co myślą, że w modzie się zmieni za 10 lat, co by zrobili gdyby mieli spędzić 1o dni z dala od mody i jakie były ich ambicje kiedy mieli 10 lat. Odpowiedzi padały bardzo ciekawe. Spytany o to, co dla niego znaczy liczba 10, John Galliano powiedział, że "to tyle lat ile Christian Dior spędził w domu mody Dior, ile może się zmienić przez dekadę...". Karl Lagerfeld nie zaskoczył . Na pytanie, jak jego podejście do mody się zmieniło przez ostatnie 10 lat, Karl zamiast powiedzieć coś nowego, ponownie powtórzył swoje słynne zdanie: "I never look back, fashion is change"

Z trzech wspomnianych pism,aż 2 zadebiutowały dopiero w tym miesiącu. "The Gentlewoman" umieściło na swojej pierwszej okładce Phoebe Philo, ostatnio nieprawdopodobnie wpływową projektantkę Celine. Zakupiłem Gentlewoman i muszę powiedzieć, że jest zdecydowanie warte swojej ceny. Pismo jest całe poświęcone nowoczesnym kobietom; projektantkom, ilustratorkom, architektkom. Jest to pismo wydawane 2 razy do roku dla i o indywidualistkach.

Natomiast "Industrie", nazywające się pierwszym pismem o kulturze mody, do swojej premierowej okładki zaprosiło samą Annę Wintour. Wygląda bardzo obiecująco, mam nadzieje, że będzie można kupić Industrie gdzieś w Warszawie, wtedy zdam relacje, co znajduje się w środku i czego nowego dowiedziałem się o naczelnej Amerykańskiego Vogue'a.

Oto, co uważałem za warte pokazania i zeskanowania i jeszcze film krótkometrażowy zrealizowany przez Yanga Fudonga dla Prady:

Z Gentlewoman, „Princess Julie”, kobieta , która jest obecna na londyńskiej scenie kulturalnej „every night for the last 34 years”

Architektka Kazuyo Sejima i jej najsłynniejsze dzieło, The New Museum w Nowym Jorku

Z 10 Magazine

Lumpeksowy Luksus

2010-05-24T21:48:00.004+02:00

Lumpeksy, second-hand’y, szperaki, ciucharnie, szmaty …..
Sklepy z odzieżą vintage, retro, outlety, a nawet końcówki kolekcji znanych firm – tak mówią osoby albo chcące sprzedać jak najdrożej używaną odzież, bądź ci, dla których ubrania z drugiej ręki ograniczają się tylko do tych od najlepszych projektantów.
W ogromie mody sieciówkowej i braku oryginalności na warszawskich uliach, jedynym sposobem na wyróżnienie się z tej masy zdaje się być uzupełnianie swojej garderoby perełkami z lumpeksu. Podkreślam perełkami, bo niektórzy myślą, że wszystko co stamtąd pochodzi jest niemalże dziełem sztuki, a przynajmniej daniem popisowym od największego krawca.
Prawda jest taka, że nie każda dużo za duża seledynowa marynarka jest ładna i nie każdy powyciągany sweter będzie wyglądał jak z żurnala.Jak szukać i czego szukać w sklepach z ubraniami z drugiej ręki?
Z najbardziej pożądanych i przydatnych cech vintage-hunterki, uważam upór i determinację dotarcia do ustalonego wcześniej celu. Mogą nim być za duże, sprane, krótkie spodenki niczym z szafy ojca, albo po prostu apaszka, jakiej nie znajdziemy na każdej szyi przechodzącej osoby.
Ja w lumpeksach szukam zazwyczaj albo czegoś dobrej marki, albo niepowtarzalnego, bądź ewentualnie wykonanego z lepszego materiału niż w znanych mi (i tanich!) sklepach. Nie łudźmy się, że po wejściu do second hand’u sprzedawczyni do nas podejdzie i zapyta „Czy czegoś Pani szuka?”, a jeśli nie znajdziemy (o zgrozo!) swojego rozmiaru, pracownik od razu zatelefonuje i zamówi u dostawcy zażyczoną przez nas wielkość. Prawda jest taka, że w lumpeksach jest często bardzo ciasno, a ubrania są wyrywane i toczy się o nie prawdziwa bitwa. Często zdarza się sytuacja, że jedna kobieta trzyma w ręku buta, gdy nagle druga znajduje jego parę pod drugiej stronie kosza. Ulala, wtedy się lepiej nie zbliżać, bo jeszcze można oberwać obcasem w głowę, albo co gorsza, glanem…
Mimo tych dantejskich scen zachęcam do odwiedzenia i gorąco polecam zajrzenie do choćby najbardziej obskurnego (często tam, są najlepsze ubrania) sklepu z odzieżą używaną. Nie bójcie się, że ubrania są brudne, czy zawszawione. To są jakieś mity, bo każde wysyłane ubranie z zagranicy musi przejść przez rząd środków dezynfekujących i myjących (co nie zwalnia nas z wyprania ciucha po jego zakupie!).
Trudno podawać adresy lumpeksów, bo każdy jest inny, w jednym znajdziesz mnóstwo oldschoolowych bluz adidasa, a w innym bluzkę koszulową ze starszej kolekcji Gap’a. Zawsze google pomoże, w końcu od tego jest. Znajdziecie wiele stron, z adresami, którymi internauci non stop się wymieniają.
Na pewno warto…